Soutschat,
Vandaag is het al 4 weken geleden. Vier weken van gemis, van pijn, van verdriet en véle tranen!
Oh God, ik mis je zo. Als ik thuiskwam, lag je op je dekentje.
Als ik opstond, was je er ook en dan keek je zo snoezelig met je slaapoogjes.
Ik ging je brokjes halen, deed ze in je kom met wat lauw water en dan stond jij stilletjes recht, weliswaar met veel pijn want dat zag ik als jij je mond zo naar achteren trok en je oogjes dicht kneep.
Je kon zo smakelijk eten, dan hing de grond altijd vol!
maar ik vond dat helemaal niet erg. Even met een doek erover en weg.
Als je dronk, kon je echt ' slurpen '. 3 korte likjes en 1 grote. Ik hoor het ritme nog in mn hoofd!
Als ik je wou uitlaten, stond je rustig recht en dan.. dan twijfelde je want de vloer was glad en jij was er al een keertje op uitgegleden. Dus nam ik de mat, de opneemdoek en maakte ik een als het ware ' rode loper ' voor je.. en dan trippelde je naar buiten.. draaide je om en keek met rechtopstaande oren ' en nu? gaan we naar buiten? ' Jaja Sout, eerst mn jas aan!
Eenmaal buiten trippelde je rustig, gelijk een paardje in draf. Je linkerachterpootje hoorde je op de straat slepen. Huppel Huppel Huppel. Snuffelen aan het paaltje, aan de houten paal, aan de straatpaal, aan de lichtpaal. IEDERE KEER HETZELFDE PADJE. Wel 1000x !
Elke wandeling werd korter. Eerst tot ver ver in de velden, toen nog ver, toen nog tot bij de buren en terug, toen nog tot het einde van de straat, toen nog een klein blokje, toen nog tot halverwege. En toen niets meer. :(
Als ik je aaide, keek je me nooit aan. Waarom? Geen idee. Je hebt dat nooit gedaan. Maar je kon wel zo lief om een aai komen vragen. Je hoofdje eerst en dan draaide je je om en met je poep kwam je dan nog een aai vragen
. Zo lief!
' Ach, het was maar een hond ' ? Toch niet, Soutkin was mijn alles, mijn wereld!













