dave en ans (gast)
--------------------------------------------------------------------------------
Hoe te beginnen........afgelopen vrijdag hebben wij afscheid moeten nemen van onze lieve hond, dit op een moment dat ze juist heel vrolijk was en helemaal gezond. Ik ben om 16:15 thuis gekomen en heb met haar gewandeld en ze was vrolijk, aangezien ik nog een paar dingen moest regelen heb ik haar een koekje gegeven , zoals altijd en heb haar vers water gegeven. Mijn vriendin was met haar zus die in spanje op bezoek was lekker naar het strand geweest en was meteen doorgegaan naar een restaurant. Toen ik om omstreeks half negen thuis kwam begroete mijn hond me niet op de normale manier, ze was loom en bleef me aankijken, uit het verleden wist ik dat ze wel vaker loom was en ik nam haar mee voor een wandeling, ze liep heel langzaam en kon de stoep niet eens meer op, ben gelijk terug gelopen. Eenmaal binnen het hek is ze met een plof gaan liggen en ik raakte in paniek, mijn vriendin was met onze auto weg, ik was afgezet door een collega dus ik kon geen kant op. Ik heb de buurman gewaarschuwd en we zijn gelijk in de auto gesprongen naar de dierenarts. Mijn lieve hond heeft geen kik gegeven en heeft naderhand heel veel pijn geleden. Ze heeft een gekantelde maag gehad en heeft het nog heel even uit kunnen houden. Ons verdriet is giganties, we hebben geen kinderen en onze hond was alles voor ons. Als je weet dat ze veel pijn heeft gehad en ondanks die pijn je blijft aankijken dan ben je voor mij de liefste hond van de wereld geweest. Bijna 11 jaar heb ik van haar mogen genieten, meegenomen vanuit holland en nu hier bij een dierenarts achter moeten laten, dat doet heel veel pijn. Ik heb de dierenarts een bedrag betaald van 230 euro om haar een crematie te geven, ik krijg haar as maar we konden er niet van slapen, ons meisje ligt bij een dierenarts te wachten tot ze gehaald wordt door voor ons vreemde mensen dus we zijn zondag avond om 10 uur weer in de auto gestapt om te kijken of ze er nog was, ze ligt daar nog en de dierenarts heeft me belooft dat we bij de crematie mogen zijn, hiermee heb ik de hoop dat we echt haar as krijgen en niet een schep as van de bult. Ik schrijf dit omdat ik het even van me af wil zetten maar ik hoop dat niemand dit overkomt, de verdriet in niet normaal en ik had het zo nooit verwacht....




