Loop ik net in het donker terug van een verjaardag naar mijn leenauto, half in gedachten. Ik kom langs een schuurtje en sta ineens op het hoekje oog in oog met oplichtende ogen, een grote spitse snuit, en een open bek. Verder zag ik (nog) niets.
Ik schrok me kapot. Ken je die Suske en Wiske kreten? Whoeaaa! als ze schrikken? Ik dus ook, keihard Whoeaaa! En stopte van schrik met lopen. Hart op hol.
En wat stond daar om het hoekje in het donker met glim oogjes mij schrik aan te jagen? Geen idee, het zou een husky geweest kunnen zijn, of een lichte herder. Zo'n snuit/ gezicht had hij dus. En dat formaat, en hij stond wat hoger dan ik.
Hij stond aan de riem, maar er zat geen mens aan die riem vast. Nadat ik doorhad dat ik dus met een hond te maken had
en die hond vast ook doorhad dat ik geschrokken was, besloot ik maar om even kennis te maken met dat monster, die overigens nog geen millimeter bewogen had. Zijn kop kwam dus omdat hij wat hoger stond tot aan mijn maag ofzo. Hoog dus, ook al ben ik klein. In het halletje achter die hond stond een man die mijn Whoeaaaa! ook gehoord moet hebben en ik zeg nog "Kun je nagaan, en ik heb zelf een hond!".
Was bij tweede kennismaking wel een aardig beest, hij snuffelde aan mijn voorzichtig uitgestoken hand en liet zich toen aaien. Maar wat ben ik geschrokken!



3 doggies

Da's schrikken ja! Maar goed dat die hond vast zat aan de riem EN ook nog aardig was!


