Moeilijke kwestie...ik zie veel reacties over dat men de hond nóóit weg zou doen...Nou heb ik ruim een jaar geleden in de situatie gezeten, en ik heb mijn hond toendertijd wel weg moeten doen, met heel veel verdriet.
Mijn hond was al een herplaatser, ik kreeg met met 7 maanden. Bij mij in huis ging het prima, Django was zo mijn maatje. Tot hij door mijn buurjongen "mishandeld" werd. Mijn buurjongen ging met tennisballen voor de deur staan stuiteren (dus ik meteen de ramen geblindeerd) ging keihard op de deuren en ramen bonzen (ik pislink geworden op de buurjongen, woningbouw en politie erbij), maakte vreemde geluiden over de rand van het balkon enz enz. Als ik mijn buurjongen tegenkwam op de gallerij dan kroop mijn hond volledig tegen me aan, zo bang was ie. Het blaffen als ik weg was (wat direct begon, en niet meer overging tot ik thuis kwam, of ik nou 6 uur weg was of een kwartier voor de boodschappen)was zo erg dat de buren vervolgens de politie gingen bellen om mijn hond.
En aangezien de buurjongen alleen maar aangesproken kon worden, en ik bij mij mijn hond afgenomen kon worden, waren de rollen nogal oneerlijk verdeeld. Het liefst was ik verhuisd, maar dat was geen optie. Helaas heb ik Django dus weg moeten doen, naar een geweldige plek op een boerderij.
Inmiddels woon ik samen, dus niet meer naast mijn vervelende buurjongen, en heb ik Lok, waarmee het prima gaat.
Het is dus nogalk makkelijk om te zeggen dat je nooit je hond weg zou doen, je staat mijns inziens als hondenbezitter altijd zwakker in dit soort kwesties!