"
7 jaar was ze, wat heb jij dan meegemaakt? "
Een vriendin van mij kwam onverwacht een bakkie doe. Ze had samen met haar 2 dochtertjes ook nog een buurmeisje bij zich, ze was die middag op haar aan het passen (vader en moeder hadden een bruiloft ofzo)
Mijn eerste indruk van het meisje (5 jaar) was eigenlijk meteen al niet zo positief.
Ik begroete haar in de trant van: ''Hoi, kom jij gezellig bij mij op visite?'' ''Hoe heet jij?''
Maar ze zei niets terug, keek me heel strak en donker aan, ik zou haast zeggen dat alleen de middelvinger naar me nog ontbrak. Zelden een 5 jarige tegengekomen met zo'n arrogante blik.
Mijn dochters waren inmiddels al in de weer met speelgoed uit de kast te trekken en toen kwam het dametje naast me staan en kon ze plots 'wel' praten: ''Heb jij snoep?''
''Ja, een heleboel'' zeg ik, ''Jullie krijgen strakjes wat lekkers, goed?''
''Ik heb ook dorst!'' zegt ze. Ik begon echt al een beetje stekels jegens dit kind te krijgen en het liefst had ik haar naar de 'gemeentepils tap' gestuurd (kraanwater) maar de andere kwamen er ook al bij: ''ja, mogen we limonade?'' Okay, limonade gemaakt voor de kinders. Ze klokt het in een keer achterover en zegt meteen: ''En nu wil ik snoep!''
Ik deed net of ik haar niet hoorde en ging verder met tegen mijn vriendin te praten.
Nog geen 2 minuten later blert dat kind tegen mijn vriendin: ''Ik wil dat we NU naar huis gaan!''
Werkelijk ik zat mijn mond open! zo'n attitude is van een volwassene al niet te pruimen, en dit was een 5 jarige! Maar goed, ik zal mijn verhaal enigszins inkorten. Toen madammetje het niet voor elkaar had gekregen om direct naar huis te gaan of anders snoep te krijgen. Begon ze zowel Rocky als Blondes te schoppen. Mijn vriendin gaf haar een standje maar even later zat ze weer te meppen naar ze ''weg stommerd'' zei ze.
Ik pakte haar bij haar arm beet en zei: ''wil jij soms heel erg graag gebeten worden?'' ''want dat doen ze hoor, als jij ze zo maar gaat schoppen en slaan!'' ''ik vind dat jij nu een heel gemeen meisje bent!''
Nou, toen was het janken geblazen en ging ze onder de tafel zitten drammen dat ze naar huis wilde.
Een kwartiertje later stapte mijn vriendin op en gaf ik ze allemaal nog een zakje chipies mee. Ze rukte en zakje uit mijn handen en stond als eerste buiten. Als zijnde een soort lijmpoging zwaaide ik nog nog haar en zei: ''doei, doei,'' maar ze draaide beledigt haar hoofd om.
Later hoorde ik nog van mijn vriendin, dat het meisje diezelfde middag boos was geworden omdat ze geen Dora wilde kijken, en de rest wel. Dus werd er Dora gekeken. Toen zou ze heel hard tegen de parkietenkooi hebben staan slaan en SHHHH, kssshhh, tegen die vogel!
Wel eng dat zo'n jong kind haar ongenoegens al weet te projecteren op een dier!
Als ik zo iets zie bij een kind, vind ik dat zorgelijk!