17-11-2003 - 21-12-2012 R.I.P lieve Kama.
21 December, de dag waarop veel mensen dachten dat de wereld zou vergaan is onze lieve hond overleden. Zij is (maar) 9 jaar geworden, voor ons gevoel is ze te snel weggegaan. Wij hebben nooit geweten dat zij zo ziek zou worden, tot ongeveer één maand geleden. Zo plotseling werd ze ineens zo ziek, ze stopte met eten maar de dierenarts kon maar niets vinden.. Haar bloed was goed, aan haar darmen was niets te zien, alles leek prima.. Misschien een ontsteking, dachten de dierenartsen. Wij hebben haar antibiotica gegeven maar het sloeg maar niet aan. Toen begonnen de dierenartsen aan het ergste te denken, een tumor die niet te verwijderen was. Maar als het een tumor zou zijn, zou het wel in het bloed te zien zijn toch? Het ging steeds slechter en ze vermagerde steeds meer. Die mooie hond die ooit eens 20 kilo was, was nu nog maar 14,6 kilo. De laatste week ging het toch wel heel erg snel achteruit, we zijn naar een specialist geweest en die heeft een biopt afgenomen en met de echo gekeken. Ze was er erg slecht aan toe, haar maag functioneerde niet meer en haar maag weefsel was behoorlijk aangetast. Nog steeds konden de dierenartsen geen diagnose stellen. Woensdag kregen wij een hartverscheurend telefoontje dat de dierenarts de hond wilden inslapen en dat zij nooit meer zou genezen. Wij wilden dit nog niet, want de hond leek geen pijn te lijden en we hadden geen idee wat ze had. De volgende dag kregen wij er geen voedsel meer in en groef zij tijdens het uitlaten kuilen waarin zij wilde sterven, ook wilde zij het water in lopen om zichzelf te onderkoelen. Ze had duidelijk genoeg van het leven en wist dat ze zou overlijden. Donderdag avond hebben wij besloten om haar een natuurlijke dood te laten sterven, aangezien het niet leek alsof zij heel veel pijn leed. Wij hebben allemaal donderdag avond afscheid van haar genomen, niet wetend dat zij vroeg in de ochtend zou sterven. Wij hebben haar in bed genomen omdat zij op de koude grond zou onderkoelen. Vroeg in de morgen heeft zij besloten dat ze het de tijd vond om te rusten. Ze sloeg een kreet en met ons allen er omheen is zij in alle liefde en rust gestorven. 's Middags hebben wij met heel erg veel verdriet afscheid van haar genomen in het crematorium. Na lang uitvogelen wat het nou geweest zou kunnen zijn, hebben wij zelf moeten bedenken wat het meest logisch leek. Wij denken dat het een tumor in de opening van de maag geweest is, die plotseling toch wel erg snel begon te groeien en het eten blokkeerde. Ook werd al haar energie weggezogen en is ze uiteindelijk aan uitputting gestorven.
Rust zacht Kama, wij hopen dat jij nu nooit meer zo hoeft te lijden. Jouw verhaal heeft ons allen geraakt en wij zullen jou voor altijd missen. Ook Pepe jouw jonge makker mist jou heel erg.



3 doggies

























