Januari 2012
Gaan we het doen? Ja we gaan het doen? Naar het asiel, gewoon om te informeren hoe het gaat als je daar een hond zou willen uitzoeken.. Na anderhalf uur stonden we op de parkeerplaats met op ons netvlies gebrand die ene bruin-witte enthousiaste maar veel te dunne pup van 3 maanden. Elkaar de hele avond aangekeken, allebei wetende dat we dit wilden, maar dat het dan wel voor altijd zou zijn, hij gaat nooit meer terug!
De volgende dag hebben we Boris, die naam had hij al en paste erg goed bij hem, opgehaald en is ons hondenavontuur begonnen. Wat hebben we veel geleerd (oefeningen doen, vroeg opstaan, goede omgangsvormen met andere baasjes, consequent zijn, vers vlees, honderden wandelroutes) en wat heeft hij veel geleerd (nu 14 maanden en een kei in rennen, speuren, slapen, achter de katten aan rommelen, 'ongezien' naar de slaapkamer sneaken en op bed kruipen als wij in de woonkamer zijn, allerlei commando's, naast de fiets lopen, dollen met andere honden)
Natuurlijk moeten we nog heel veel werk verzetten: alleen thuis zijn gaat matig (helaas dankzij zijn eerste baasje die dacht een pup meteen alleen te kunnen laten.. ), aan de lijn lopen zonder te trekken kan zeker nog verder verbeterd worden, met sommige honden speelt ie veel te wild (vinden wij en de andere baasjes, de honden zelf hebben er minder last van haha!), maar nu we een jaar verder zijn kan ik alleen maar herhalen wat ik Cesar Milan een keer hoorde zeggen: "Een gezin is pas compleet met een hond." Wat een verrijking!
Lien & Jeroen & Nacho (miauw) & Cuba (miauwww) & Boris



3 doggies










