Vandaag heb ik uiteindelijk mijn hondje Popo laten inslapen.Popootje, opvangertje met zoveel problemen en zo'n moeilijk leventje.
Eerder vandaag schreef ik elders:
Hij was oud en al heel lang ‘geestelijk ziek’ als je dat bij een hond zo kunt noemen.
Hij beet alles en iedereen inclusief mij. De trimster waar ik was gaf maanden geleden al aan dat dit niet meer kon en zij is gestopt met trimmen.
Vandaar het scheren onder narcose. Inmiddels had hij dus een chronische blaasontsteking met blaasstenen en struviet, al jaren oogproblemen met staar, een vergroot hart enz. enz. en in overleg met de dierenarts is hiertoe besloten.
Ook omdat hij al geruime tijd niet binnen te houden was omdat hij niet zindelijk is.
Elke morgen startte voor mij met uitdweilen van de bijkeuken en dat herhaalde zich dagelijks een keer of 10.
Voor het beestje ook geen leven om daar te zitten. Uitlaten ging allang niet meer omdat hij beet als ik probeerde de riem om te doen.
Het is beter zo. Ik heb het jaren geprobeerd...........het was een opvangertje, eigenlijk had dit jaren eerder moeten gebeuren.
Maar toch................
Ik weet dat hij het nu beter heeft...............maar ik blijf me een moordenaar voelen:-(
























