Mijn kleine stoere man, een hond uit duizenden. Stronteigenwijs, verschrikkelijk lief, ondoordringbaar en een schoot-, verwarming-, dekentjes- en jasjeshond. Een bijzonder hondje waarvan iedereen die hem voor het eerst meemaakt uitroept: "Nou ja zeg! Hij is écht zo!"
Ja, hij is echt zo...
Als kleine pup van een week of 6 liet hij zijn bijzondere karakter al doorschemeren. Vol enthousiasme als laatste pup in de rij de verkeerde kamer indenderen en dan onverstoorbaar op zijn gat in die kamer blijven zitten totdat we naar hém toekwamen. Vervolgens eerst even checken of er eten in de voerbakken zit, dan lekker een drol draaien op het voetenmatje en dan tot slot dan toch óók nog maar eens bij dat nieuwe mens kijken die hem zo aan zat te gapen. En dat nieuwe mens dat was ik en ik wist vanaf dat moment dat dát mijn teckelmeneer zou worden... Mijn kereltje Karel.
Vandaag zijn we al weer wat jaren verder en vieren we Karels 3e verjaardag. De tijd gaat hard. Gefeliciteerd ventje!



























