Hallo beste Dierenvriendjes,
Een jaar geleden ben ik mijn beste vriend verloren.
Ik wist niet dat het zo moeilijk zou zijn.
Tibor was net 8 geworden en altijd vrolijk druk en hyperactief.
En ineens was het afgelopen.
Meneer moest naar de dokter en alles werd onderzocht. hij was niet fit.. maar de klachten konden we niet vinden 40 euro morfine om de nacht door te komen met als doel de volgende dag weer naar de DA. een anti braak middel.. oke, Zal het dan mee valen.?
Die zelfde middag de was aan het opvouwen boven toen we ineens een kruipend hondje naar boven horen klimmen ( 66 kilo hoor je wel zeg maar.)
Nou dacht ik bij mezelf.. als je dat weer kunt is er hoop.
Meneer kroop met mijn hulp ook weer naar beneden en had wellis waar honger?! Wauw dacht ik..
Nog geen 5 min later na het eerste brokje rende die naar de woonkamer om daar in elkaar te zaken en we hoorden een krijs van een volwassen hond die door mijn merg heen schoot..
Ik belde me vriend dat die moest komen want ik voelde dat het niet in orde was. Gelijk de DA weer gebeld of die kon komen.. Nou.. dat gezicht toen die binnenkwam sprak boekdelen.. ik hield Tibor vast en zei, het is goed maatje ik help je wel. 10 min later heb ik hem laten inslapen., Ik ben nog altijd van mening dat ik er goed aan heb gedaan. maar makkelijker word het nooit.
Ik wou dit graag delen, omdat ik na het filmpje er nooit meer heb over gepraat. Tuurlijk realiseer ik me dat meer mensen hun maatje hebben verloren.. maar dit was de mijne.. en dat deed pijn.
Bedankt dat ik dit hier mocht delen, liefs Anne









