Dit is niet de bedoeling!

Wat doet een mens met een energieke hond? Zo’n hond die in het bos in alle beken springt, en de takken erin van de verdrinkingsdood redt. Die boomstronken opgraaft, en er verwoed aan sleurt. En die proppen in zijn oren krijgt, indien niet voldaan aan zijn bewegingsbehoefte.
Zal ik hem op een loopband zetten, hoogste tempo en hellingsgraad instellen, knopje induwen, en hupsakee? Zelf ernaast gaan zitten, voetjes omhoog, tijdschrift op schoot, drankje binnen handbereik?
Hem voor een extra (vierde!) wandeling meegeven met de uitlaatservice? En me met een boek op de bank nestelen?
Of schaf ik me een quad aan, en laat hem erachter aan hollen? Ondergetekende onderwijl genietend van het uitzicht, en zwaaiend naar voorbijgangers?

Dat had ik allemaal kunnen doen. Maar nee, het leek me leuker om datgene aan te moedigen wat hij uit zichzelf al doet: de grootste takken in het hele bos zoeken, en er vervolgens mee aan het slepen gaan. Hoe groter de takken, hoe meer zijtakken, hoe meer ik juich en prijs. “Maak je maar lekker moe”, denk ik binnenin.
En moedig hem nog wat extra aan door het ene uiteinde vast te grijpen, en gezellig met hem mee te slepen. Met in mijn hoofd fijne herinneringen aan Caedlih en haar zusje, dol op samen zeulen. En in mijn armen de sensatie van spieren die nu pas ervaren hoe zwaar die takken zijn. Als kers op de taart, voegt Doby er nog een trekspelletje aan toe.
Wanneer ik al lang te moe ben, met spieren slap van de inspanning, worden er nog steeds takken voor mijn voeten gegooid. Dit was niet de bedoeling.

Apporteren dan maar. In zo hoog mogelijk gras, om er zo veel mogelijk energie uit te persen. Maar hoe beloon ik hem? Hij houdt niet van knuffelen, en ik niet van koekjes. Een trekspelletje dan maar. Na 5 apportten, en even zovele trekspelletjes, houd ik het voor bekeken. Met spieren die trillen, en een zwoegende borstkas.
Doby is ook moe, dat gelukkig wel. Alleen jammer dat ik geen pap meer kan zeggen.

Vandaag gaan we fietsen. Aan zijn hoge kangoeroesprongen zie ik dat hij het een schitterend idee vindt. Hij grijpt zijn leiband vast, en besluit me, nog steeds onder het uitvoeren van een serie kangoeroesprongen, voort te trekken. Even duikt de gedachte in me op dat dit wel makkelijk zou zijn: fijn achteruitzitten, en hem al het werk laten doen. Helaas lijkt het me ook saai. En doemen er meteen röntgenfoto’s voor mijn geestesoog op: versleten gewrichten (van hem) en gebroken botten (van mij). “Kalm, Doby”, temper ik zijn enthousiasme. Het werkt. Even.
hij gaat steeds sneller lopen, en zet, mij vooruit trekkend, een galopje in. Weer duikt dezelfde verleidelijke gedachte op. Meteen gevolgd door dezelfde doemscenario’s. “Kalm, Doby”, dus nog maar eens.
We komen bij een smal pad tussen akkers en weiden. Goed opgewarmd, en een zachte ondergrond: hij mag los. Slenteren, snuffelen, sprinten: het is allemaal toegestaan. Zachte ondergrond. Drassig ook. En modderig. Ik moet uitkijken dat ik niet uitglijd. En trap en trap om vooruit te raken. Wat is dit drassig! Wat is dit zwaar! Ik duw en duw, en puf en zucht. Het lijkt wel alsof er iemand achteraan mijn fiets trekt, zo drassig is het!
Dan gooi ik een blik achterom. En zie een hond die vol plezier en uit alle macht aan mijn fietstas sleurt.
Wederom ben ik de enige die zich thuis laat neerploffen in de zetel. Diegene die moe had moeten zijn, duikt linea recta in zijn speelgoed.

En toch… doen we het morgen opnieuw. Samen zeulen met halve bomen, touwtrekken, en fietsen. Ik zal weer vermoeider zijn dan mijn hond, en dat is niet de bedoeling. Maar we maken veel plezier. En straks heb ik een conditie om “u” tegen te zeggen. Ook niet slecht, toch?



Ik hoop dat jullie genoten hebben van mijn verhaal, en lees graag jullie eigen ervaringen. Groetjes!

Leuk geschreven......heb zo moeten lachen om de fiets actie....

haha hartstikke leuk!! ik zie m al aan je fietstas hangen hihi. ben ik ff blij dat ik een "liever lui dan moe" hond heb.
vandaag in de harde wind ff balletje gooien langs de maas meneer waaide bijna weg dus hield het al gauw voor gezien. en vol in galop lkkr naar huis bij de kachel met een heerlijk bot en kopje thee voor t vrouwtje

Mooi verhaal floortje, en zo herkenbaar!


Vandaag heb ik een grote ronde gedaan, van wel 1,5 uur. Eerst de wind in de rug, daarna pal tegen. 
Samen rennen, verstoppertje doen, takken gooien en Junto laten springen in de sloot. Oefeningen waarbij hij goed moet opletten, hardlopen en weer heel zachtjes. Spelen met andere honden en gaten graven in een berg zand.

Als ik na 1,5 uur de verzuring voel in mijn benen en eindelijk de poort van mijn tuin opengooi maakt Junto enorm gekke bokkensprongen en kijkt me aan met een blik van: Ik ben net lekker opgewarmd, gaan we nog een rondje?

OMG..ik moet oppassen dat ik zelf niet van de bank af rol van het lachen

En inderdaad...straks een conditie waar je U tegen zecht..en dat zonder sportschool.
Jou ''sportschool'' heb je al, loopt op 4 poten, geen duur abbonement...en loopt heerlijk op brokken

lekker toch zo buiten saampjes, en inderdaad goed voor je conditie

hahha ik moest echt lachen om het stukje van je fietstas De draak!

Topverhaal, vooral met de fietstas, had ik wel willen zien!

Ik heb mij vanmorgen drie kwartier laten trekken door mijn mannen. Lui he? en toch spierpijn.... Misschien van de eerste paar honderd meter. We hadden de auto geparkeerd en liepen naar de start achter het veerooster. Man met step, ik met honden. Volgende keer andersom.. . Ze weten wat er gaat gebeuren, vol in de start. Gillen springen en trekken.... om vervolgens pal na de lancering bij de eerste bocht te stoppen om uitgebreid te wateren... Zucht.... Verde deden ze het prima hoor, zelfs bergop bijna niets hoeven doen. Maar vanmiddag fietste ik zonder hond naar de stad 8 km verderop, wat een wind zeg! Vergelijkbaar met een Dobby aan de fietstas ?! Ik moest zo lachen om je verhaal!

Een vriend van ons is boomschirurg, hij gebruikt zijn labje ook om touwen te brengen en takken mee te slepen. Ze wordt alleen (te) oud... Misschien kan je Dobby verhuren?

En je weet het motto van de sportartsen? Use it or loose it, oftwel blijven trainen

Mireille

Leuk om te lezen en gedeeltelijk herkenbaar.
Ook mijn conditie is afgelopen jaar alleen maar beter geworden, door een hond, die er soms niet genoeg van kan krijgen.
Maar ik geniet, als de hond geniet. Hup, mijn regenlaarzen aan (het is altijd modderig bij ons in het bos) en oude kleren aan en het bos in. En als ik naar huis wil, staat ze aan het rand van de bos, vlakbij de auto, me aan te kijken. Nee, die heeft nog geen zin om mee naar huis te gaan. Maar als we uiteindelijk toch thuis zijn, valt ze vaak helemaal voldaan in slaap.
Dus Nana heeft nog wel haar grenzen.

@Janouk: jij hebt moeten lachen om mijn verhaal, ik om het jouwe! Ik heb "sledetochten" met een step nog nooit gezien, maar ik heb zo'n idee dat er weinig achteroverleunen en wuiven naar voorbijgangers aan is...
Lag je er niet bijna af toe ze een plasstop inlasten? Ik rolde zo laatst bijna een helling af (pad is op oude, verhoogde spoorwegbedding). Wat dat betreft, is Doobs hetzelfde: ik netjes eerst 10 minuten naast de fiets stappen, zodat meneer eerst zijn behoefte kan doen. Maar al wat meneer doet, is opgewonden kijken of ik nog niet vertrek.
Inderdaad volgende keer honden voor het vertrek aan je man geven. Ik ben helemaal voor het feminisme, maar als ze er toch zijn, kun je net zo goed profiteren van hun spieren. Toch?
Hopelijk is de spierpijn al wat minder?

@Nana: dat diep slapen komt bij Doby ook wel. Maar dan pas 's avonds laat.
Het voordeel is wel dat hij dan graag een beetje bij me komt liggen. Zo hebben we gisteren samen naar "So you think you can dance" gekeken. Doby met gesloten ogen, dat wel.

Zeker heb ik genoten van jouw verhaal, heb er erg om moeten lachen Vervelen doen jullie je niet zo te lezen!

Al moet ik zeggen: Die quad is opzich nog wel een vet idee

Leuke verhalen weer Floortje!

Geweldig Doby aan de fietstas, wat een heerlijk monstertje zeg!

Lycan is echt een luie hond, hij moet echt wel 1x per dag een flinke wandeling hebben waar hij los kan en lekker rennen, maar bij voorkeur van hem dus niet in de ochtend, en al helemaal niet vroeg in de ochtend..

Haha leuk verhaal! En die fietstas

Maar kijk je wel uit je hond is nog geen jaar oud?

Iedereen hartelijk bedankt voor de complimentjes!!!

@Irene: wat grappig dat jouw Lycan net een echte avondhond is. Zullen we ruilen?

@Kim: met honden jonger dan een jaar moet je inderdaad uitkijken. Maar volgens "Hondse hoogstandjes" (boek over verantwoorde training) mag je vanaf 9 maand voorzichtig beginnen met fietsen. Niet lang na elkaar, en niet elke dag.

Die fietstasactie is de reden dat ik dit verhaal geschreven heb, ik moest er achteraf zo mee lachen (op het moment zelf beetje verbijsterd). Een typische Doby-actie!

@floortje; dat viel wel mee, ze gaan meestal plassen als de vaart er toch uit is door een scherpe bocht of een helling. Bijkomend voordeel; bij een step sta je snel op de grond.

Poepen, ja dat gaat vaak wel heeel onverwacht ineens in de ankers. De arme Spot krijgt geen kans om te stoppen, die poept rennend maar Shadwo stopt wel en vrij acuut. Op een gegeven moment zie je dat wel aankomen en weet je ook ongeveer wanneer het gaat gebeuren.

Bij het langlaufen (met hond hee dat skijoring) heb ik wel heel regelmatig ondersteboven gelegen omdat er een in de afdaling ineens stopte om te poepen...

Mireille

En dan waarschijnlijk een verbaasde blik van de hond erbij: "Wat doe jij nou???" En nog een bezorgde snuffel ook...
Je bent nooit de berg afgerold?

@Hesci: dat zijn inderdaad onbetaalbare momenten, en later dierbare herinneringen.