Ik weet even niet hoe ik dit nu weer moet inschatten....Sasha heeft 1 stijve poot, gevolg van een ongeval 2 jaar geleden waarbij een auto over haar poot is gereden. Het komt er op neer dat alle botjes van de middenhand tot voorbij de pols nu 1 bot zijn. Met die poot kan ze eigenlijk verbazend goed uit de voeten, zo goed dat de meeste mensen niet eens door hebben dat ze eigenlijk gehandicapt is.
De afgelopen jaren hebben we gemerkt dat bij een seizoenswissel, ze s'morgens wel eens de eerste 2 minuten wil manken op die poot, maar zo gauw de doorbloeding weer op gang is gekomen, is dat manken gedaan. Verder doet ze alles met die poot, rennen, springen, spelen, graven,....
Alleen nu de laatste dagen trekt ze ineens weer enorm op die poot. Het weer is natuurlijk wel omgeslagen van vrij open en zonnig herfstweer naar nat en guur en dat zal wel spelen. Maar het eigenaardige is dat ze s'morgens niet mankt, in de loop van de dag ineens wel, totdat je aanstalten maakt om toch te gaan wandelen, dan is de mankepoot weer weg.
Ik geraak er dus echt niet uit of ze echt last (lees pijn) heeft, of dat ze aandacht zoekt. (Als ik s'morgens merk dat ze wat mankt, masseer ik haar pootje, wat ons prinsesje zeker niet onaangenaam vind).
Ik ben met Sasha van de week nog naar de DA geweest voor haar entingen, toen heb ik wel iets gezegd van dat ze s'morgens soms een beetje trok op die poot. Hij antwoordde me dat hij daar zeker iets voor kon meegeven dat op tien dagen een tijd een soort wondermiddel zou zijn, maar ze had het toen niet zo erg als nu en ik heb het afgewezen.
Nu twijfel ik of ik misschien toch niet beter terug ga voor dat middel. Maar eigenlijk wil ik haar zo weinig mogelijk aan de medicatie, ze is nog jong en het voelt niet goed om nu al met middeltjes te beginnen tenzij het echt nodig is natuurlijk...



3 doggies



) Wel korter wandelingen, maar misschien wat meer en ook wat meer denkspelletjes.


