Jaarlijkse controle = ware hel

Juist terug van de dierenarts voor Taiko's jaarlijkse controle en inentingen.

Was weer een complete ramp !!!

Hij stond nog maar net op tafel of hij begon al te knappen.
Had wel al meteen, toen we binne kwamen, gezegt om de muilband aan te doen.

Eens op de tafel dan maar meteen aan gedaan en toen begon het...

Eerst in de oortjes kijken.
Hij begon meteen weer te piepen, grommen, spartelen en pitsen.

Daarna nageltjes knippen.
Complete ramp !!!
Weer piepen, grommen, spartelen en pitsen.
Verschiet ervan dat de dierenarts er maar 1 keer heeft in geknipt.
Zo lelijk dat hij deed.

En daarna nog de inentingen.
Pfff toen ging het dak er helemaal af.

Met 3 moesten we hem vast houden en ik moest met men volle gewicht op hem hangen om hem stil te krijgen.

Toen hij van de tafel mocht heeft hij nog 10 minuutjes zitten huilen en piepen.

Zo tegen wringen en ja waarschijnlijk zijn eigen weer goed pijn gedaan :-(

Gelukkig zijn de inentingen maar 1 keer per jaar !!!

de dierenarts, de asistente, Taiko en ik zijn echt bekaf !!!

onze vito is ook zo, elk jaar weer door een hel tot ik vorig jaar met een gebroken voet thuis zat en de da thuis geweest is, wat een verschil , had helemaal geen muilkorf of iets nodig. sindsdien is hij nog eens naar de da geweest, was wel een andere want we zijn verhuist en daar was hij wel wat nerveus , zat te rillen, maar heeft geen muilkorf nodig gehad

Oh, vreselijk, wat erg dat ie(dereen? ) dan zo in de stress komt. Gelukkig ben je er nu weer doorheen voor dit jaar

pfoeh dat lijkt me inderdaad vervelend zeg!!! gelukkig nu weer even van af.
kan je niet met je dierenarts afspreken om gewoon regelmatig langs te komen.. even een brokje halen en weer weg.
ik weet dat dat meer gebeurt bij dierenartsen. bij een dierenarts waar ik stage heb gelopen werd dat zelfs geadviseerd. even langskomen . misschien even op de weegschaal.. koekjes en weer naar huis. zo leert de hond dat het niet allemaal drama is bij de dierenarts. en worden ze wat rustiger.

Ach, wat sneu dat hij het zó naar vindt.
Ik zat ook al te denken of het niet een idee was om de dierenarts thuis te laten komen. Misschien is ie al veel relaxter als het in zijn eigen huis gebeurd. Vertrouwde omgeving en geen gekke praktijk-luchtjes.

Poes Puk had dat ook altijd. In de wachtkamer het liefste poezenbeest, maar zodra we de spreekkamer in gingen...
Een leeuw was er niets bij.
En als je dan ook nog een dierenarts treft die eigenlijk bang is voor een kat...

Met haar ga ik dus zeker niet meer naar die persoon, voor Puk heb ik echt grote voorkeur voor Deborah. Dat gaat zo goed, zij is lief voor Puk en Puk laat alles toe (misschien ook wel omdat ze nu ouder is).

En Mellow is weer zó anders. Vindt het wel een beetje spannend, maar ik zet haar op tafel en ze blijft staan. Staart tussen de benen, dat wel, maar meer niet.
Zodra ze eraf mag en een snoepje krijgt is de dierenarts haar grootste vriend. Voor haar maakt het ook niet uit bij wie ik ga (al mijd ik wel die ene persoon, want dat vind ik gewoon geen prettige dierenarts).

Helpt spijtig genoeg niet bij hem
Een tijdje terug moest het hondje van mijn zus bijna elke maand naar de DA.
Soms zelfs meer keer per maand en dan ging ik altijd mee met mijn hondjes zodat ze zouden zien dat het niet een hel hoeft te zijn.
Maar vanaf dat hij op de tafel moet gaat het mis.
We hebben ook al geprobeerd om hem een koekje te geven als hij op de tafel zit, maar hij is dan zo bang dat hij niets anders doet dan eraf proberen te springen.
We zijn ook al naar een andere DA gegaan.
Maar daar is het juist hetzelfde.
vanaf hij op de tafel zit begint het en we krijgen het er maar niet uit

wat jammer dat hij het zo slecht ervaart!
ik woon bij de dierenarts in de straat, en ga regelmatig met de honden
even naar binnen om ze daar op de weegschaal te zetten en ze daar een
koekje te geven ( heb er ook stage gelopen dus voor mij ook wel
makkelijk praten! ) maar daardoor geven ze er allemaal niet zo veel
om.. al moet ik zeggen dat ze wel altijd blij zijn als ze weer mee
naar huis mogen!!

Ga het volgend jaar toch eens vragen of ze dat niet bij mij thuis kan komen doen.
En dan maar hopen dat dat dan veel beter gaat !

Dat zijn niet echt leuke dierenarts bezoekjes op die manier..

Ik heb daar geen ervaring mee, alleen met het tegenovergestelde
Zodra Indy op de parkeerplaats van de DA is barst het feest los voor haar. Een en al blije hond, springt binnen bijna op de toonbank... Want daar zit iemand achter die geknuffelt kan worden.
In de wachtkamer zit ze piepen van ongeduld en staat ze stomverbaasd aan te kijken als een andere hond eerst naar binnen gaat.
Eenmaal binnen in de spreekkamer moet eerst met de DA geknuffelt worden die tussendoor ook nog eens koekjes blijft voeren.. Dan als ze eindelijk een beetje bijgekomen is van allemaal dat leuks kan er eindelijk een spuitje gezet worden.

kan jij wel in zijn oren en mond kijken en aan zijn nagels zitten?

Zijn mond is absoluut geen probleem.
Op de hondenschool moeten wij geregeld de tandjes laten zien en dat gaat nu echt heel goed.
Zijn oren kan ik ook aankomen, maar van zodra ik ze wil proper maken of zijn oren wil uitplukken sparteld hij eventjes tegen, maar daarna gaat het prima en blijft hij ook rustig liggen.
Zijn nagels zijn een ware hel !!!
In het begin was er totaal geen probleem mee, maar een tijdje terug wilde ik weer eens zijn nageltjes bij knippen en toen knapte hij naar mij toen ik nog maar zijn pootje vast nam.
Snap niet wat er is gebeurd in tussen tijd.
Hij laat zijn nagels nu absoluut niet meer doen.
Meestal moeten ze hem met 3 a 4 mensen hem vasthouden zodat ik zelf zijn nagels kan doen.

Heb al vanalles geprobeerd om hem terug rustig te krijgen, maar momenteel helpt niets

Dus alle tips welkom !!!