vandaag was ik wat oude foto's aan het opzoeken en ik kwam deze tegen.

Dit was Chenak, toen 5 jaar oud, de eerste keer dat we gingen ski-joren in Noorwegen. Hij is augustus vorig jaar overleden. ik heb heel veel zin om in maart met de jongemannen naar Noorwegen te gaan, maar het zal gek zijn zonder hem. Negen keer zijn we samen met hem en Janouk daar geweest. 9 prachtige vakanties. Herinneringen ophalen aan ons eigenwijze portret. Zoals die keer in het begin dat we te lang bezig waren naar zijn zin met ski's aandoen. In een snelle beweging was hij uit zijn harnas en ging er vast vandoor. Met een snoekduik wist een vriend van ons hem bovenop de berg te vangen.
Of die keer dat wij onze back country ski's uit wilden gaan testen en buiten de sporen steeds verder weg zakten. Meneer zocht een steen, ging daar op zitten en weigerde nog verder een stap te verzetten. Die loipes zijn veel fijner dan die die diepe sneeuw.
Of de talloze keren dat hij in een white out, waar de sneeuw en lucht in elkaar overlopen en je door het kiertje van je capuchon nog net een meter voor je uit kan zien, feilloos de weg wist.
Een keer zijn we hem echt kwijt geweest, meestal kon hij in Noorwegen prima los. Maar die keer liep hij terug naar de vorige hut ipv mee door naar de volgende. Wat was hij boos en opgelucht tegelijk toen we hem de dag daarna weer op kwamen halen....
Kortom, het was een bijzondere hond, en dat was het!
Mireille



3 doggies











