Het ligt echt aan de situatie.
Mijn ervaring:
Wij hadden twee Duitse doggen uit hetzelfde nest, de lieve schatten waren nog geen seconde van elkaar zijde geweken tot de een leverkanker kreeg en adrupt (binnen een week na de eerste symptomen) een spuitje moest krijgen. De overgebleven broer had geen afscheid kunnen nemen, janken, niet meer eten en een fikse darm ontsteking tot gevolg. Hij verloor 25 kilo enniets hielp, depressiva, kruiden geneesmiddelen, antibiotica, veel liefde en praten met de hond, niets. De dierenarts raadde ons aan een hond erbij te nemen, met voorkeur een pup. Een volwassen hond zou over de Duitse dog kunnen gaan domineren nu hij zwak was en dat was niet positie. Oenoge oplossing: pup erbij. Met veel verdriet en protest vanuit ons hart gingen we met spoed opzoek naar een pup om onsze duitse dog te redden. Twee honden verliezen in een maand tijd is het niet waard.
Het begin was zwaar. Wat gesnauw en gegrom verder, en de Duitse dog begon weer te eten. Uit terretoriaal gedrag, maar hij at. Puppy brokken, om te domineren over de ander, maar hij at. Langzaam aan ging zijn ontsteking weg.
Na drie lange maanden konden we eindelijk zeggen dat de Duitse dog over de grootste verdriet heen was. Voor zover de mens dit k?n inschatten. Na vijf maanden speelden ze gezellig samen en in maand ze lagen ze naast elkaar op het matrasje van de Duitse dog.
Ze zijn nu gek op elkaar en de Duitse dog is weer kerngezond.
Deze zsint Bernard had zijn eerste leven gered.