ik moet zeggen (met tranen op mn wangen) dat ik verschrikkelijk voor je vind om die lieverd te moeten missen...
Ik snap helemaal hoe je je voelt, ik ben mn wederhelft, mn schaduw, zo leek het soms, ook net een poosje kwijt...
Hij was mn trots, mn lichtpuntje, gewoon mijn mooie vent.
Heb enorm veel bewondering en respect voor de beslissing die je genomen hebt...ook al is het zwaar.
Je hebt aan hem gedacht ipv aan jezelf en dat siert je..als baasje.
Mijn lieve schat heeft wel alle ellende moeten ondergaan die hem eigenlijk bespaard had moeten blijven als je t mij vraagt...maar dat is achteraf.
Maar DAT is hetgene wat ik mezelf verwijt en niet los kan laten...niet dat hij er niet meer is...
Dus dat heb je jezelf bespaard...en hem.
Ik kan niet zeggen dat het makkelijker word, je leerd er alleen mee leven(zeggen ze)
Rust Zacht Lieve Max...
Heel veel sterkte Heidi... "


3 doggies



















