Mijn schoonouders wilde opeens een hond hebben. Hebben nog nooit een hond gehad en zijn gaan kijken. Heb ze aangeboden om te helpen zoeken voor een geschikte hond aangezien ik wel mat meer ervaring heb met honden. Ze hebben mijn hulp afgeslagen en hebben nu dus nu een kruising Pittbull uit het asiel gehaald. Wisten niks van zijn achtergrond want die hond was aangereden en in het asiel hebben ze hem geopereerd aan zijn pootje. Maar nooit is die hond opgehaald door zijn baasje en dus als adoptie opgegeven. Nu hebben mijn schoonouders (62 en 71 jaar)deze hond uit het asiel gehaald. We zijn de eerste keer zonder mijn zoontje van 2 op bezoek geweest want ik wilde eerst die hond zien en kijken hoe die is voordat mijn zoontje mee gaat. Het is dus op zich een lieve hond en erg druk. Hij is geopereerd aan zijn pootje en zal hiervan altijd last van blijven houden had de dierenarts gezegt. Maar ik heb toch geen goed gevoel bij die hond. Ze weten helemaal niks van hem. Dus ik zeg nu dat ik niet wil dat mijn zoontje van 2 en die hond bij elkaar komen. Nou je had ze moeten horen, Ik was weer de slechte schoondochter en blablabla. Maar ik volg mijn gevoel das is toch niet zo raar. Ben ik nou echt zo zeikerig? Mijn kind blijft altijd op nummer 1 staan natuurlijk. Ik heb zelf rotweilers, herders gehad en heb nu een engelse stafford dus ben echt wel een beetje bekend met honden dacht ik zo en deze mensen hebben nog nooit van hun leven een hond gehad.
Ik hoor graag jullie mening.
Oh ja en het is niet omdat het toevallig een kruising pittbull is want een vriendin heeft een pittbull en die is super lief en mak maar gewoon het feit dat je niks van die hond weet en hij terecht is gekomen bij deze mensen die helemaal niks van honden afweten. En stronteigenwijs zijn. Want die hond is de baas in huis en niet mijn schoonouders.








3 doggies