Misschien raar, maar het doet mij denken wat ik laatst meegemaakt heb.
Een man probeerde zijn kleine kind aan het fietsen te krijgen. Het jongetje kon het nog niet en vader zou het wel even leren. Het jongetje had er totaal nog geen behoefte aan (dat kon ik duidelijk zien), en die vader werd steeds ongeduldiger. Hij riep op een gegeven moment naar zijn zoontje: alle kindertjes van jouw leeftijd kunnen al fietsen, dus jij gaat nu ook fietsen! En heel snel weer op die fiets!! (en daarbij de nodige andere woorden, die ik hier niet zal herhalen.)
Het zoontje begon bijna te huilen (ik zag dat hij het probeerde niet te doen) en zei dat hij niet wilde. De vader greep hem bij de arm en zei: en nu ga jij fietsen!!
En ja, ik heb mijn mond niet kunnen houden en heb de vader gevraagd of het nu zo heel erg is, dat alle andere kindertjes wel kunnen fietsen en zijn zoontje nog niet. Waarom hij als vader daar zo gefrustreerd over was en dat het toch niet erg was als zijn zoontje er nog niet aan toe is. Het komt heus wel.
(denkend hoe hij het fietsen geleerd heeft van zijn vader) Het antwoord van de vader zal ik niet herhalen.
Maar, ik moest hier echt weer aan denken toen ik de vraag van de ts las.
Geef de hond de kans om eerst een weer hond te worden, wees geduldig, laat hem eerst maar eens wennen aan de omgeving, aan jou, aan alles. Dan komt het vanzelf wel.