Vandaag was het dan eindelijk zover. Perdie is nu bijna één jaar bij ons. In het begin was ze zo angstig dat ik soms niet goed wist waar te beginnen of wat te doen en met elke kleine vooruitgang was ik al zo blij. Ik had nooit verwacht dat ze ooit zover zou komen en dat hoefde ook helemaal niet voor mij. Maar de laatste weken... Ik kon het gewoon niet geloven. Ze is nu echt met grote sprongen vooruitgegaan.
Op de hondenschool is ze deze week door zo een agility tunnel gerend, zonder snoepje. Terwijl ze daar enkele maanden geleden nog niet met één poot in durfde. En ook op de schommel ging ze zonder probleem.
Daarom vond ik het vandaag tijd voor een nieuwe stap. Perdie gaat altijd overal mee naartoe en zo gaan we elke week bij mijn grootouders eten. Het is best te doen te voet, meer om terug te komen zou het dan wel is fijn zijn om de bus te nemen. Dus ik dacht: we proberen het gewoon een keer. En ongelofelijk maar waar, Perdie sprong zonder aarzelen achter me de bus op!!!
Toen de bus begon te rijden vond ze het wel wat eng en zag ik dat ze nog niet 100% op haar gemak was. Ze zat tussen mijn benen op de grond en ik heb haar heel de rit gerustgesteld en ik had ook overheerlijke gedroogde visjes bij die er toch zonder probleem in gingen 
Het mag dus duidelijk zijn dat ik ongelofelijk trots ben op Perdie!!! Morgen gaat ze met mijn mama naar het park en gaan ze voor de eerste keer proberen alleen te wandelen. Dat is iets wat tot hiertoe nog nooit gelukt is en toch wel iets heel belangrijks vind ik. Duim maar allemaal mee 
En nu ligt Perdie heerlijk te soezen na deze dag vol spannende nieuwe dingen 



3 doggies





