Ik daarnet met Dobby lopen en halverwege denk ik "mmm schoen zit een beetje los". Om nou blaren aan mijn hiel te voorkomen, loop ik naar een bankje om mijn schoenen opnieuw te strikken. Dobby loopt een stukje verder. Ik zet mijn schoen op de hoek van het bankje, en strik mijn veters. Ik kijk op. Dobby weg.
Het zijn soms ook net kinderen, een paar seconden uit het oog en foetsie. Ik loop in die richting, zie niks. Hij kon twee kanten op, dus ik blijf op de splitsing staan roepen.
Een paar minuten later zegt iemand, hij loopt daar. Daar? Dat was dus helemaal terug. Ik loop die kant op en roep maar weer eens. Een andere man wijst en ik roep vriendelijk bedankt! En die man begint toch te... ik gebruik dit woord normaal niet, maar hij begon écht te k*nkeren. Dat die hond helemaal in paniek is, dat ik beter op moet letten, dat ik hem dan aan de lijn moet houden. Ik zeg nog, ik strik mijn veters en hij is weg. Tja, vind ik in de sector "kan gebeuren" vallen.
Ja, en die hond was helemaal de weg kwijt en dat dat zielig is en dat ik niet zo moet roepen want hij was helemaal de kluts kwijt. Ik antwoord dat ik dat van onze trainster heb geleerd en Dobby dan dus kan bepalen waar ik loop en me zo terug kan vinden.
En ook deze keer weer, Dobby komt aanlopen. Ik zeg vrolijk "goedzo!" en geef Dobby een aai over zijn bol. Die man ontplofte zowat. Goedzo? Goedzo? Hou die hond dan aan de lijn, gestoord wijf. Ik: hij komt toch als ik roep? Dan heeft hij een beloning verdiend!
Toen kwam die man zo dreigend op me af, ik dacht dat hij zou gaan uithalen. Ik denk, ik blijf staan, een vent die zomaar een vrouw slaat of een poging doet krijgt te maken met de leren politie riem. In zijn gezicht. Met zweepslag snelheid. Hij bedacht zich en nam weer afstand.
Ik zeg: mensen moeten ook een keer lief zijn voor elkaar. Tot ziens! En loop weg.
Tja, niet handig dat Dobby me even kwijt was. Ook niet handig dat hij door echo's de verkeerde kant op liep. Maar ik was niet van de route afgeweken, dus hij vind me uiteindelijk wel weer terug. Zolang ik maar blijf roepen zodat hij zich op het geluid kan oriënteren. En: vanaf nu weet ik dus dat ik hem eerst moet roepen als ik mijn veters wil strikken!
Maar wat kunnen wildvreemden zich opwinden. Tijdens training in het Bergse Bos is hij wel eens veel langer weggeweest, al was hij dan grotendeels in het zicht. Echo's misleidden hem en uiteindelijk is hij naar de huur! auto gegaan. Hij is slim genoeg om ook in een stress situatie logisch na te denken. Ook nu liep hij ons rondje in tegengestelde richting want ergens op dat rondje ben ik. Knappe Dobby om zo logisch na te denken!
En dan gaat zo'n jandoedel meteen in de stress en lopen oordelen. Toen hij begon te mekkeren over mijn "goedzo" toen Dobby bij me kwam wist ik voldoende. De beste stuurlui staan aan wal.



3 doggies


