Kreeg net een telefoontje van mijn moeder. Al huilend.
Shyba, onze chibuahua is aan 8jarige leeftijd vandaag overleden.
Dit kwam echt als een shok. Shyba is geen stamboomhondje,toenertijd wisten wij niks af van goede en slechte fokkers. Ze is onverwachts op ons pad gekomen en is gebleven. Meer wisten we niet.
Shyba heeft wel wat gezondheidsprobleempjes gehad (oa encronion) en een midle vorm van pattela D. aan haar rechterachterpootje. Verder was ze op en top gezond en goed voor eigen volk. Vreemden weren eerst voorzichtig benaderd, daarna uitgebreid begroet.
Vannacht was ze plots misselijk geworden. Maar ze had in de tuin gespeeld en af en toe werd ze dan wel es misselijk omdat ze iets at waar ze niet tegen kon. (erg gevoelig aan alles dat geen hondenbrokken waren). Dus was mijn moeder niet zo ongerust. Tot de ochtend erna moest ze niet meer overgeven, wel beetje futloos, maar nog wel willen spelen.Ze had dus al gebeld naar de dierenarts en ze kon vanavond langskomen. Rond de middag was mijn moeder aan het kuisen toen ze plots Shyba hoorden janken door merg en been en daarna kreunen. Mijn moeder liet alles vallen en trof Shyba aan op de grond, zonder enig teken van leven. Ze is er direct mee naar de dierenarts gegaan, ze had nog pols, maar was al ver heen. Zuurstof, reanimatie, ... mocht niet meer baten. Shyba is heengegaan bij de dierenarts op tafel.
Mijn moeder, vader en thuiswonende zus zijn er kapot van. Ik ook, het was echt 'onze' hond, van het hele gezin.
Wat zal het nu stil zijn, zo zonder ons herriemakertje. Geen enkele andere hond zal Shyba ooit kunnen vervangen.
Shyba; bedankt voor de mooie jaren, bedankt voor je trouwheid, voor de zotte momenten die ons aan het lachen maakten en voor je troost toen wij je nodig hadden.
Veel te vlug van ons weg gegaan
we zullen je missen, maar nooit vergeten
je bent voor eeuwig in ons hart



Heel erg veel sterkte met dit grote verlies.



















