Hallo allemaal, na veel twijfel, want nog steeds erg verdrietig over afscheid van Lola, hebben we toch de knoop doorgehakt... of eigenlijk beter rgezegd: heb IK de knoop doorgehakt. Adoptie kreeg ik er niet door, maar opvang (gelukkig) wel (en je weet nooit hoe het dan verder loopt.... alsjebegrijptwatikbedoel
)
Ik zag Lua in het asiel van Cuenca (Spanje), was direct weg van haar snoetje en las ook nog hoe moeilijk ze het heeft daar, kortom het was een done deal, zij is het.
Eind oktober komt ze aan in Nederland, momenteel wordt ze nog gesteriliseerd en dan mag ze daar (gelukkig) in een pension (met minder honden en meer eten) aansterken. Ik kan niet wachten en van de andere kant vind ik het best eng/spannend. Ik ben zo gewend om met mijn hond te kunnen lezen en schrijven en nu begint het hele contact weer opnieuw. Die band zal langzaam gemaakt moeten worden en misschien is ze ook erg bang en onzeker. Geen idee wat ik moet verwachten. Daarnaast heb ik mijn kleine kinderen hier ook (2 en 5 jaar oud), dat vind ik ook spannend. Ik kan me voorstellen dat Lua misschien best een beetje bang is, ze was in het asiel blijkbaar vaak (letterlijk) de 'gebeten hond' omdat ze te lief is. Wie heeft welke ervaringen en eventueel tips voor me?
DANK!







