" Hoi Gwen,
Iedereen heeft op zijn eigen manier verdriet, maar sommige dingen hebben we allemaal. Iedereen voelt zich op een of andere manier vaak schuldig. Mijn hond ging dood aan een darmtumor, ik voelde mij ook schuldig, had ik niet eerder op een operatie aan moeten dringen bij de dierenarts, dan was... Maar in het leven gebeuren hele nare dingen die je niet onder controle hebt. Je kunt niet alles voorkomen. Wat jouw Dexter overkomen is, is heel erg, maar je had dit niet kunnen voorzien. Daarmee had je het dus ook niet kunnen voorkomen.
In een rouwproces, waarje nu doorheen moet, zitten vaak ook ng andere fases, boosheid bijvoorbeeld. Ik was heel boos op de dierenarts omdat de halsband van mijn hond niet bewaard was maar mee gecremeerd. Terwijl ik daar aan de balie stond, wist ik dat ik boos was omdat ik verdrietig was. Want hoe boos ik ook was, hoe schuldig of hoe verdrietig ook, ik kreeg er Janouk niet mee terug. Dat betekent niet datje niet boos, of verdrietig mag zijn, natuurlijk wel. Het is niet meer dan normaal. Het hoort er allemaal bij, je moet er doorheen. En dan, op een gegeven moment, leer je het aanvaarden dat hij er niet meeris, maar dat hij toch nog altijd bij je is, in je herinneringen. Dat duurt even, hoe lang dat is voor iedereen verschillend, maar eens komt die dag.
Sterkte ermee meid!
Mireille "
kweet het khoop dat hij gelukkig was bij ons en dat hij niet al te veel geleeden heeft:c kzal hem missen maar ben blij dat ik hem heb bij mij gehad in men leven
p.S. ben jongen geen meid