Ik had een tijdje geleden een topic hier over onze hond die uit een asiel in het buitenland kwam en nogaal moeilijk was. Uiteindelijk ging mijn topic op slot omdat ik het allemaal niet meer aan kon, het werd me te veel allemaal (kritiek hier, moeilijk beestje thuis, mijn vriend met zijn eigen twijfels, weinig steun vanuit onze stichting, ik had het ook nog zo druk op mijn werk etc etc etc)
Voor iedereen die een beetje benieuwd was naar hoe het verder afliep wil ik even zeggen dat onze hond bij ons is gebleven. Nadat mijn topic gesloten werd, ging ik meer doen en minder praten: meer socialiseren, meer tijd gunnen, meer met haar omgaan. Het ging moeilijk met ups en downs. Wie een herplaatser heeft, weet vast wel hoe dat gaat. Uiteindelijk hebben we nu een bijna normale hond, best vrolijk, een beetje waaks, aanhankelijk, stout af en toe en best gevoelig. Nog steeds vindt ze mijn vriend geweldig en vrij wel goddelijk. Met mij heeft ze minder, maar ze gromt niet (meer) naar me, dus ik ben best tevreden. Ze komt me zelfs s ochtends begroeten (!) We knuffelen zelfs (!) samen op de bank, ze laat ook graag haar buik aaien. Zij is niet meer bang van ons en schrikt nauwelijks van wat dan ook, gaat ook graag naar buiten, kwispelt veel, loopt met haar staartje omhoog. Niet geheel zonder kalmerende middelen (dat hadden we vanaf dag 1 moeten gebruiken), zijn we toch een heel eind gekomen. Morgen gaan we een weekje met vakantie, onze vos gaat mee. Ik hoop dat wij binnen de komende 2-3 week met de pillen kunnen stopen en dan nog lang en gelukkig kunnen leven. Of zo. 














