Als fokker probeer je je best doen,
alles uit te pluizen, testen, enz enz.........
Na lang wachten heb je dan pups uit je droomcombinatie en kies je er wat voor jezelf de mooiste pup is uit.
Mits de natuur de natuur is en fokkers niet helderziende zijn kan het best gebeuren dat de pup niet evolueert zoals je gedacht had en besluit je de pup toch niet te houden.
Je verstand weet dan best wat je moet doen, maar je hart gaat tekeer.
Met haar had ik immers een enorme band.
Persoonlijk wil ik niet meer honden hebben dan dat ik nog aankan,
verzorging en persoonlijke tijd voor ieder.
Na een grondige selectie van mogelijke kandidaten vertrekt je pup dan toch.
Je weet dat je beslissing correct is.
Wanneer je verder wil fokken moet je soms hartbrekende beslissingen maken terwijl je inwendig sterft.
Je volgt je hondje mee op en na korte tijd merk je dat het niet verloopt zoals je gedacht had in haar nieuwe thuis.
Nu is het niet de bedoeling om alles in detail verder te vertellen,
maar,
mijn hart, mijn ziel,
IS TERUG.

en nu blijft ze.
Het lot heeft beslist.



3 doggies















