Zo trots op mijn kerel.

levi is altijd heel bang geweest van vreemde mensen.
Vooral kinderen vind hij super eng.
Als hij die maar hoort will hij het liefst weg.
Maar sinds enige tijd pas ik met regelmaat op mijn neefje Duncan.
En sinds vandaag gaat hij gewoon bij hem liggen.
Hij likt zijn teentjes af en het liefst gaat hij bij Duncan op zijn dekentje liggen.
Ben zo ongelooflijk trots op dat kereltje.
Wie weet gaat Duncan hem nog van zijn kinder trauma af helpen.]

Wat super zeg!! je ziet wel dat hij het nog een beetje spannend vind (of dat ligt aan de foto, dat kan natuurlijk ook)

maar is zo wel een geweldige manier om hem een beetje over z''n angsten teh elpen!!

wauw wat goed van allebij
en wat een schattige foto,
je mag echt trots zijn op m knap hoor!
maar misschien komt het wel omdat duncan met regelmaat bij jullie is of kan dat niet? ik bedoel misschien gaat hij wel inzien dat Duncan bij de familie hoort en misschien enigsinds bij de roedel en heeft het niet te maken of hij over zijn kinder angst heen komt maar is het puur gewenning?

(ik weet het niet hoor, tis maar een gedachtenstroom)

Hij zal het nog best spannend vinden.
maar zijn nieuwschierigheid is toch wel groot.
Ik heb helemaal niks gedaan om hem daar te krijgen.
Daarom vind ik het ook zo knap van hem.'