prachtig moment !

Als baasje van een herplaatser uit Spanje weet je van te voren dat je vooral in het begin, al blij moet zijn met de kleinste successen die je behaald.

Het is natuurlijk fantastisch wanneer je je hond, zit af en blijf geleerd hebt, dat hij komt als je hem roept.

Maar voor mij persoonlijk zijn de echte mijlpalen en overwinningen tussen mij en mijn hond, het plotselinge knabbeltje aan mijn oorlel, de kop die tegen mijn aan geduwd wordt, het volledige vertrouwen wanneer hij languit gestrekt op zijn rug aan mijn voeten komt liggen.

Gisterenmiddag was ik met Rock en de kinderen op het strand.
Rock vind water erg leuk, maar niet verder dan zijn oksels.
Zwemmen en geen grond onder zijn voeten voelen, vindt hij helemaal niks!
Ook wanneer ik hem aan zijn riem verder mee het water in probeerde te lokken, zette hij zich al snel schrap en wilde hij terug de kant op.

Nu ja, prima, ik ga het niet dwingen!

Na een tijdje besloot ik zelfs eens een duik te nemen. Ik ben een liefhebber van zwemmen en omdat er geen sterke stroming was ging ik aardig ver de zee in. Lekker over de golven door het water heen duiken, heerlijk vind ik dat!

Toen ik mij weer omkeerde om terug naar de kant te zwemmen zag ik tot mijn grote verbazing 2 oortjes, 2 oogjes en een grote snuit boven het water uit, op mij af komen.

Nee maar! het was mijn Rocky!!!!
Meters van de kant af, geen grond meer onder zijn pootjes, driftig zwemmend en loodrecht op mij gefocust!

Aaaah! Rocky! riep ik, ik vond het zo geweldig dat mijn maatje, die zwemmen best wel eng vindt, en tot de oksels echt diep genoeg vindt, zo fanatiek achter mij aan gezwommen was!

Wat moest hij een inspanning leveren maar hij ging dapper door.
Ik zwom op hem af en stak mijn armen onder zijn buik zodat hij op mijn armen kon rusten. Ik voelde zijn 4 pootjes nog driftig door het water slaan.
Ho' maar, zei ik, ik heb je vast.

Ik drukte hem tegen me aan en Rocky stopte met trappelen, ik voelde zijn hartje tekeer gaan van inspanning en opwinding.
Hij keek me recht aan en duwde zijn neus tegen mijn mond en likte mijn mond.

Normaliter vind ik dat niet zo fris maar nu genoot ik er echt van!

Met Rock op mijn armen ging ik terug naar de kant, ik voelde me helemaal geweldig. Alsof ik het teken van onvoorwaardelijke vriendschap nu echt gekregen had van mijn voormalige zwerfhond!

Wilde hij gewoon met meedoen? of vond hij het maar niks zijn baasje steeds in het water kopje onder te zien gaan?
Ik weet het niet, maar wat een trouw, liefde en vriendschap ervaarde ik op dat moment.

Het was fantastisch!

Wat een ontzettend lief verhaal  Knap van Rocky ook om je zo achter na te zwemmen en al zijn angsten voor het water op zij te zetten. 

honden hebben een groot beschermingsdrang vooral naar degene van wie ze houden, hun baasjes... 
misschien dat hij het niet vertrouwde en daarom kwam halen. 
Bij mensen spreek je dan van een adrenalineshot waarbij je instaat bent om je grootste angsten te vergeten en te doen wat je denkt te moeten doen op dat moment, en wie weet was dit voor Rocky ook zo, maar vaak kan het ook een geruststelling voor een hond zijn om te zien dat zijn leider iets niet eng vind en dit laat zien waardoor ze makkelijker die stap durven zetten om het toch te doen en de roedel bij elkaar willen houden ' 

Maar buiten al ontzettend lief en super stoer van je lieve Rocky

Wauw, kan me helemaal voorstellen wat een geweldig gevoel dat moet zijn geweest

Ja echt, toen we samen ons eerste diploma haalde was ik trots, maar dat viel hierbij echt in het niets hoor!

Ik voelde me echt even de koning te rijk!

Wat een prachtig verhaal en zo beeldend beschreven. Wat is hondenliefde toch geweldig.

Mooi, echt heel mooi, heb er geen andere woorden voor.

Mireille

Mooi!

Wat een mooi verhaal, echt hartverwarmend.

Wat een mooi verhaal inderdaad! Ik weet ook hoe het voelt om je hond (ook een herplaatser) stilletjes aan te zien open bloeien. Perdie heb ik ook na veel moeite het water in gekregen door er zelf in te gaan

Echt heel mooi

Ik heb maar 1 woord... Wow!

Ik ben helemaal ontroerd van jouw verhaal...
Prachtige momenten zijn dat....

heel lief verhaal supper

oooooh zo lief!

Ook hier iemand die wel ontroerd raakt van jouw verhaal.Je schrijft het ook wel mooi, maar wat je schrijft is ook heel bijzonder.

Dank jullie allen voor de lieve reacties.
Ik heb het inderdaad zo ''levendig'' mogelijk beschreven, zodat als het ware een denkbeeldig filmpje gaat meedraaien tijdens het lezen.

Als ik weer terugdenk aan dat moment... bijna niemand zal acht op ons geslagen hebben, we waren gewoon de zoveelste zwemmende baas en hond. Maar voor mij was het zo'n bijzonder mooi moment.

Het vertrouwen en de liefde die je dan ervaart, dat is bijna niet te beschrijven!

Ik heb vaak gehoord of gelezen dat mensen zeiden: toen ik depressief was, me niets meer waard voelde en niet wist of ik verder wilde leven, was het mijn hond die mij redden!

Hoewel ik gelukkig niet in zo'n situatie verkeer, kan ik na woensdag wel een beetje begrijpen wat ze daarmee bedoelen.

Ieder baasje heeft zijn hond wel eens achter het behang willen plakken, denk ik. Ze kunnen 'O' zo eigenwijs zijn, opeens oost-indisch doof zijn, ze hebben een groot 'stukmaak' vermogen, nu ja... vul verder maar in, ha,ha,ha!

En dan opeens gebeurt er zoiets waarbij je hond je laat zien hoeveel hij van je houd! dat je 'alles' voor hem bent!