Al weken stond het op mijn to do lijstje om naar het rozendaalse veld te gaan.
Alleen mijn ouders konden steeds niet rijden... Maar afgelopen zondag was het eindelijk zo ver.
Ik had gehoord dat het een mooi stuk was om te lopen, maar dat is een understatement. Het was werkelijk prachtig.
We gingen rond een uur of 7 's avonds, toen het lekker was afgekoeld. Het licht was prachtig en natuurlijk had ik mijn camera mee
Rivka vond het natuurlijk helemaal fantastisch. Alles werd afgesnuffeld en de benen werden eens flink gestrekt. Dat levert natuurlijk geweldige plaatjes op. Maar pff, het valt toch niet mee om een rennende hond te fotograferen.
Veel mislukt, maar sommige zijn toch nog wel erg leuk, zoals deze:
Prairie hond of schotse collie?

Het grootste gedeelte liep rivka voor ons uit. Maar als ze stil stond kon ik wel erg mooie foto's maken:

Maar over het algemeen keken toch wel het meeste hier tegenaan:

We kwamen 2 honden tegen. Een prachtige berner sennenhond en een kleine kruising (denk ik)
De berner vond rivka maar niks, hield niet zo van pups. Hij negeerde haar en Rivka stond daar in een spelboog voor hem, maar ze had al snel door dat het niets werd, dus kwam ze heel bedroefd weer na ons toe lopen.
Even later kwamen we dus die kleine kruising tegen en die wilde wel spelen. Na een tijdje moesten we toch echt weer terug, maar ja dat wilde ze dus niet he. Dus moest ik haar gaan halen. Ik was alleen vergeten dat mijn moeder de riem had. Gelukkig heeft rivka's tuigje een handvat'

Een erg geslaagde wandeling dus. Onderweg hebben we rivka nog een paar keer laten drinken, want van al dat rennen krijg je dorst. Ze heeft ook nog maar even de helft van mijn flesje erbij gekregen. Thuis vonden mijn vader en broertje onze verhalen zo leuk, dat ze eigenlijk ook wel een keer wilde gaan. Dus gisteravond gingen we weer. En natuurlijk toen ook weer de fotocamera mee. Weer kwamen we allerlei leuke honden tegen en af en toe wilde rivka echt niet met ons mee. Dus wij lopen de andere kant op. Even was ze ons kwijt, maar een keer roepen en daar kwam ze weer aangerend! Ze stoof werkelijk over de hei. Daarna bleef ze wel in de buurt en keek ze ook wat vaker om. Want voor je het weet is het vrouwtje weg. Naja dan ook nog maar een paar foto's van gister:



Al met al gaat het dus echt super goed met Rivka. Ze groeit als kool en is echt niet meer dat kleine pupje van 11 weken geleden. Met haar 5 maanden wordt het al echt een dametje. Ik houd zo ontzettend veel van haar en wil haar echt nooit meer kwijt. Ze hoort bij ons gezin en dat zal altijd zo blijven.
Toen ik Rivka net had, zeiden veel mensen dat ik een paar weken vol zou houden om haar iedere dag uit te laten en te verzorgen. Maar nu ruim 11 weken later ben ik nog steeds de gene die alles doet.
Al blijven mn ouders me verrassen. Zo kwam ik laatst thuis van een boodschap halen en ik merk dat Rivka en mn ouders nergens te bekennen zijn. Dus ik in de tuin kijken, maar dat waren ze ook niet. Even later hoor in de achterdeur en ja hoor daar waren ze. Net terug van een wandeling. En wat zeiden ze: Tja wij wilde ook eens met haar wandelen 
Aankomende maandag ga ik naar mijn nieuwe school, waar ik niemand ken. Pff ben toch wel zenuwachtig. Maar het scheelt dat ik weet dat iedere dag, weer of geen weer, mijn lieve trouwe Rivka mij op zal wachten bij de deur. Klaar voor een nieuw avontuur. Want die beleven wij samen en ik kan er geen genoeg van krijgen



3 doggies















