Overlijden Catootje

Onze  lieve sheltie Catootje is zondagavond 5 augustus jl. plotseling overleden. Ze had al wel een poosje hartproblemen maar dat was goed onder controle met medicijnen. Zondagmiddag was ze naar het strand geweest en had ze nog een lekkere wandeling gemaakt. Ze kwam blij en opgewekt thuis. Die zondag zou ik met een vriendin een paar daagjes weggaan en mijn man zou op Catootje en haar dochter Lotje passen. Ik had nooit kunnen vermoeden dat ik haar niet meer levend terug zou zien. Zondagmiddag had ik om een uur of vijf vanaf mijn vakantieadres nog even met mijn man gebeld. Het ging allemaal prima thuis. Daarna heb ik mijn telefoon uitgezet. Toen ik maandagmorgen mijn telefoon weer aanzette, zag ik dat er twee gemiste oproepen van mijn man waren. Toen ik de eerste woorden van zijn boodschap hoorde, wist ik dat er iets heel erg mis was. Catootje was zondagavond ineens erg onrustig en benauwd geworden. Ze wilde niet gaan liggen en begon steeds erger te hijgen. Op een gegeven moment ging ze liggen, gaf nog een paar diepe zuchten en was dood. Ik vind het verschrikkelijk dat ik er niet bij geweest ben toen ze zo plotseling overleed. Dat ik haar niet vast heb kunnen houden en haar heb kunnen bedanken voor alle liefde die ik van haar gekregen heb. Het geeft zo'n onaf gevoel. Ik had een heel bijzondere band met haar. Mijn man is afgelopen jaren een paar keer zeer ernstig ziek geweest en Catootje was er altijd om me te troosten. Ik mis haar zo vreselijk en weet gewoon niet wat ik moet doen. Ik zie overal de herinneringen; haar speelgoed, haar knuffels, de medicijnen, haar halsband met de gelukspoppetjes. Gelukkig is Lotje er nog. Maar ook zij is van slag. Ik weet natuurlijk dat de tijd alle wonden heelt. Maar ik zou nu zo graag een half jaar, een jaar verder zijn om dat ik denk dat de pijn, het verlies dragelijker zullen zijn. Het troost mij  wel dat ik op dit forum de verhalen van andere mensen lees die ook hun huisdier verloren hebben.

Geloof me, je hebt die tijd nodig om het te verwerken en het een plaatsje te geven. Ik zeg altijd maar; neem je tijd ook. Dat is geen grote schande en het zal het uiteindelijk dragelijker maken. Zet een mooie foto van haar neer en besteed gewoon tijd en aandacht aan haar en dat ze er niet meer is. Schrijf eorver, praat erover. Dus goed dat je jouw verhaal hier hebt neergezet.
En ik herken heel erg wat je zegt. Mijn oude hond is in haar slaap overleden een paar maand geleden. Een mooie dood zegt iedereen, en dat is ook zo. Maar echt afscheid heb ik daardoor niet van haar kunnen nemen, en dat had ik nog graag wel gewild.
Ik wil je er veel sterkte mee wensen. En echt waar, al moet ik nog altijd een traan laten om mijn lieve hond als ik dit soort dingen schrijf, de mooie herinneringen gaan overheersen.

Heel veel sterkte en kracht toegewenst bij dit verlies

Ik kan je alleen heel veel sterkte wensen, en je zeggen dat ik precies weet hoe je je voelt. Je hond is een deel van je leven, en dat deel is er nu niet meer.

Neem je de tijd. En uiteindelijk zal je het verlies van Catootje een plekje kunnen geven.

Rust zacht Catootje

Veel sterkte!

De pijn is zo groot en het verlies zo zwaar omdat Catootje zo belangrijk voor je was. Omdat je zoveel had aan haar en zij aan jou. Heb daar nu geen spijt van. Catootje was een waardevol geschenk... Ik hoop dat je met dankbaarheid kunt terugdenken aan je tijd met haar.

Spijtig dat je niet bij haar overlijden was, maar misschien was het zo ook wel makkelijker voor haar. Geef Lotje nu maar extra aandacht. Voor haar zal er ook een leegte in huis zijn. En je man, die de moeilijke taak had om je het nieuws te melden...

Sterkte gewenst.

Ik wens je veel sterkte, en dat het zo plots ging (onaf), lijkt nu heel belangrijk, maar eigenlijk is het gewoon het enorme gemis...
Is het geen zegen dat het zo plots ging, dat jullie een lange lijdensweg bespaard is geleven(iedere dag 'afscheid' nemen)...(een geplande euthanasie is ook geen 'vooruitzicht')
Ik geef het maar mee, misschien vind je hier wat troost in.

sterkte

Heel veel sterkte met het plotseling overlijden van je hondje.
Sterkte.

Och wat moet dat zwaar zijn als je zo nieuws krijgt.
Ik wens je heel veel sterkte toe Catootje zal altijd in je hart zijn.
Heel veel sterkte

Veel sterkte.

Lieve mensen,Ik wil jullie graag allemaal heel hartelijk bedanken voor jullie hartverwarmende reacties. Ik wist niet dat dit hondenforum bestond. Gistermiddag wilde ik via Google informatie opzoeken over hoe een hond reageert op het overlijden van haar moeder met wie ze altijd samen is geweest. Toen kwam ik op dit forum terecht. En wat ben ik er blij mee. Mijn man vindt het moeilijk om te praten over wat er gebeurd is en trekt zich liever terug. Zelf heb ik wel behoefte om er met andere mensen over te praten. Het geeft mij troost. Veel van de dingen die jullie schrijven, heb ik ook zelf bedacht. Onder andere ook dat Catootje het tijdstip om te overlijden zelf heeft gekozen omdat ze wist hoe ontzettend moeilijk ik het zou vinden om haar dood te zien gaan of haar in te moeten laten slapen. Mijn man lag na een hartstilstand in coma en op dat moment moest ik een van onze poezen laten inslapen. Dat was verschrikkelijk. Catootje was een wijze hond met een grote intuitie. Ik zal haar vreselijk missen maar weet ook dat ik op een gegeven moment weer kan lachen om haar malle streken. Ik noemde haar vaak Truckentoos als ze weer eens probeerde mij te slim af te zijn.

Heel veel sterkte in deze droevige dagen.
Catootje is voor altijd in je hart.

Het is heel makkelijk om je hier te registreren. Dan kun je volledig meedoen. Catootje kan hier herdacht worden en Lotje heeft dan haar eigen plek op HP.

Sterkte nog.

Beste Marry, heel veel sterkte met dit grote verlies!

Wanneer iemand plots uit het leven wordt weggenomen, voel je je in alles te kort geschoten.

Dat had ik met mijn eigen vader en ook met mijn oude kater Beertje.

Beide waren ze er op een dag gewoon niet meer, overleden in hun slaap, en wat is er dan opeens veel wat je nog had willen zeggen, doen, aanraken.

Het zwaarst is het gevoel van; ''ik had er bij moeten zijn''
maar ik geloof dat veel mensen/dieren er onbewust voor kiezen om alleen te gaan en aan jou nu de moeilijke taak om daar vrede mee te krijgen en er in te geloven dat jullie oprecht van elkaar hielden en dat het laatste 'gemiste' stukje samen, daar niets meer aan kan afdoen.

Het is zo erg als ze gaan en je bent er niet bij... Ik weet het, afgelopen juni overleed onze hond terwijl we een paar dagen weg waren. Soms denk ik dat ze het zo uitmikken; ze kunnen nog niet weg gaan als jij er bent. Ik heb dat ook zo vaak gezien in het ziekenhuis, dat iemand pas gaat als de familie net even weg is.

Mijn afscheidliedje; fire and rain van James Tailor. 'i always thought that i would see you one more time again'

http://www.youtube.com/watch?v=C3uaXCJcRrE&feature=youtube_gdata_player

Sterkte, Mireille

Heel veel sterkte bij dit grote verlies. Het moet nu een plekje krijgen,neem daar de tijd voor. Het heeft echt tijd nodig en je moet je verdriet niet wegstoppen maar uiten. Ik heb zelf 5 jaar geleden in 5 weken tijd mijn beide honden verloren en dat was heel zwaar en de herinneringen bleven tranen oproepen maar nu roepen de herinneringen een lach op. Ik hoop dat dat bij jou ook gaat komen.
Hou wel Lotje extra in de gate want die gaat ook door een rouwperiode heen. Vind troost bij elkaar.
Heel veel sterkte.
Liefs xxx

dit moet heel erg voor je zijn,je maatje niet meer kunnen zien voor ze is heengegaan,maar in je hart zal ze er altijd zijn,vergeten doen we ze nooit
ik weet ook hoeveel troost je kun bij ze vinden in moeilijke tijden ,juist daarom doet het ook zo'n pijn ze te verliezen
veel sterkte

Marry, wat moet dat verschrikkelijk moeilijk voor je zijn ... een dier verliezen is op welke manier dan ook heel intens verdrietig en zwaar, maar dit brengt ook nog zoveel meer gevoelens met zich mee. Het niet samen afgerond hebben tot een moeilijk maar goed einde. Het niet samen hebben kunnen dragen omdat je er simpelweg niet was.

Maar ik ben er van overtuigd dat jij alles wat je nog tegen haar wilt vertellen ook kan en mag vertellen. Of je weet (of gelooft) dat ze je hoort of juist niet weet (of niet gelooft) dat ze je nog hoort, voor jou zou het goed en helend kunnen zijn in je proces van onthechten. Soms is er geen ander meer om samen af te ronden en dat betekent dat je zelf een vorm moet vinden om het alleen af te ronden. Praat, schrijf, maak iets moois en doe het voor jezelf en voor haar, stap voor stap. Alleen zo maak je plaats in je hart en je 'zijn' voor alles wat zij IS in jou leven en in jouw 'zijn'. Want in elke stap die jij zet is zij.

Liefde en kracht met je proces

Misschien kun je in contact komen met het vrouwtje van 'Lady'.
Zij heeft hier ook een topic staan: ''Lady is overleden''
Wellicht kunnen jullie elkaar herkenning en steun bieden omdat het vrouwtje van Lady momenteel door het zelfde dal gaat als jij en nog volop aan het verwerken is.

Verders... sterkte maar weer met dit grote verlies.

Hallo lieve mensen,Dank jullie wel voor alle lieve ondersteunende reacties n.a.v het plotselinge overlijden van Catootje. Het helpt echt. Als ik 's morgens wakker word en meteen weer dat afschuwelijke gevoel heb, lees ik jullie stukjes weer. Het gaat dan weer een beetje beter. Gedurende de dag zijn er steeds weer nieuwe dingen die herinneringen oproepen. Dat kan soms zo pijnlijk zijn. Maar ook dan denk ik 'ik ben niet alleen'. Er zijn mensen die meeleven en de moeite nemen troostende woorden te schrijven voor mensen die ze niet persoonlijk kennen. Dat vind ik heel bijzonder. Dank jullie wel.

Beste Marry, dat nare wakker worden., het moment dat je je ogen opent en even 2 seconden nodig hebt om te bedenken: O ja, ze is er niet meer! en dat slaat je dan weer als een mokerslag in het gezicht.
Dat is heel zwaar, ik weet het.
Hoe moeilijk ook, sta die gevoelens toe, je mag rouwen!

Heb je vandaag of morgen zo'n dag dat er niets uit je handen komt en je niet vooruit te branden bent. Je je ogen nog niet gedroogd hebt van een huilbui of de volgende komt er al weer aan.... laat het maar gewoon zo. Zo iets heet verwerken.

Naar mijn idee ben je als het ware ''zwaar gewond'' wanneer een geliefde je door de dood ontvalt.
Je hoofd en lichaam functioneert traag, je bent jezelf niet omdat je helemaal moet herstellen van de klap!

Probeer die dingen te doen die voor jou goed voelen in dit proces.
Heb je een moment dat je er even niet mee bezig wilt zijn, prima, jouw psyche geeft dit zelf aan. En op een gegeven moment zit het emmertje vanzelf weer een keer vol, en laat het dan maar weer even komen...

Ik ga je tot slot niet vragen of je je al wat beterder voelt vandaag, want dat hoeft nog helemaal niet!

Heb je trouwens nog afscheidt kunnen nemen toen je weer thuis was?
Ik bedoel, was haar lichaampje er nog?
Kon je haar nog een keer strelen en gedag zeggen?

Niet leuk om onverwacht afscheid te moeten nemen van je maatje. Toch moet het een troost zijn dat de natuur beslist heeft en jij niet die rot beslissing hebt moeten maken. De meeste honden doen dit alleen en laten het niet merken als ze er onverwacht tussenuit knijpen. Mijn Morris was zich de laatste dagen alleen maar aan het verstoppen. Ik heb hem gisteren moeten laten gaan, dus weet wel hoe jij je nu voelt....Wens jou ook heel veel sterkte met dit grote verlies. Zolang je haar niet vergeet, zal ze verder leven in al jouw herinneringen. Mogen die herinneringen jou kracht bieden om haar verlies te gaan verwerken. Nogmaals sterkte.

Ik wil je ook heel veel sterkte wensen !! Het moet heel erg moeilijk zijn, vooral omdat je geen afscheid kon nemen !!

Denk echter aan alle gelukkige jaren samen en hoop dat haar dochter je wat troost kan brengen !!

Ik heb je gister nog een persoonlijk bericht gestuurd. Er niet bij stil staande dat jij nog geen profiel hebt en dit bericht nu dus nog in de lucht zweeft. Als je een eigen profiel aanmaakt komt hij w.s vanzelf binnen.

Groetjes.

Beste Marry, ik kan je alleen maar heel veel sterkte wensen met het verwerken van dit verlies!
Koester de herinneringen aan Catootje!

Marry, gaat het een beetje met je?

Het is nu twee weken geleden dat Catootje overleed. Ik  mis haar iedere dag. De knuffel bij het wakker worden,  de vrolijke blaf bij het naar buiten gaan, de truc om tijdens de wandeling linksaf te willen slaan omdat ze dan langs de slager kwam waar ze een plakje worst kreeg, alle opmerkingen die we op straat kregen over haar en haar dochter, maar 1 etensbakje klaar maken i.p.v. 2, en zo gaat het de hele dag door. Steeds momenten vol herinneringen en pijnlijk gemis. Ik weet dat het op een gegeven moment weer beter zal gaan, maar op dit moment is het afschuwelijk.

Bah, wat akelig Marry! Ik kan wel gaan vertellen dat ik me kan voorstellen hoe het is, maar dat kan ik alleen maar vermoeden..Ik heb allebei mijn honden nog, maar het lijkt me een vreselijk moeilijke periode om doorheen te moeten! Al die kleine dingen die je beschrijft..het is telkens weer opnieuw afscheid nemen..
Ik kan je alleen maar heel veel sterkte toewensen en hoop voor je dat het felle verdriet uiteindelijk wordt vervangen door lieve herinneringen!
Hoe gaat Lotje met het gemis van Catootje om? Merk je daar wat van?