Onze Bruce is dol op visite. Eerst blaft hij flink, want hij is waaks, maar zodra de visite binnenkomt, is het blaffen over.
Ik vraag de visite de hond te negeren, en gewoon door te lopen.
Dat gaat goed, Bruce snuffelt, maar springen doet hij niet.
Dat hebben we er al jong uit gekregen.
Maar dan gaat de visite zitten, Bruce moet op zijn plaats, maar soms haalt de visite hem al aan. Foute boel, want Bruce heeft het chihuahua- syndroom. Hij denkt nl. Dat hij heel klein is en op schoot mag.
Gekke is dat hij bij ons nooit op schoot mag, hooguit met zijn voorpoten ff knuffen. Hij mag ook niet op de bank, of stoelen, dus hij is niet als schoothond opgevoed. Een schoothondje van 40 kilo, dat is niet zo comfortabel 
Maar goed, visite is dus te interessant, ook na een afkoelingsperiode.
Als ze hem dan een aai geven, begint hij weer met poten op schoot, knuffen, aandacht vragen.
Halen we hem weg, gaat hij lopen vervelen, in onze handen "bijten" ( niet hard, maar als spel) met zijn voorpoten hengelen, en brommen en klagende geluiden maken, op z'n boxers.
Ook als hij gekalmeerd is, ligt rustig op de grond en de visite beweegt of lacht o.i.d., is hij direct weer paraat.
Hij kan de rust niet vinden.
De bench zit hij nooit meer in en die wil ik ook niet meer gebruiken.
Bij een aantal mensen gaat het goed, die halen hem niet aan, en dan gaat het prima. Maar juist de mensen die zelf honden hebben vinden het leuk...
" oh, ik heb er geen last van, hoor" Nee, het eerste kwartier niet, maar Bruce is een volhouder, die kan makkelijk een uur lopen etteren.
Zelf worden we er vervelend van, want we lopen dan of politeagent te spelen, of Bruce komt bij ons vervelen.
Hoe leer ik Bruce dat een aai o.k. Is, maar dat het dan over moet zijn?
Hoe kan ik de spanning laten afnemen? Op zijn plaats zetten den we al.
Dit is ong. Het laatste puntje waar we nog aan moeten werken, dan is hij de perfecte hond 




die hebben weinig nodig om te gaan hieperdepieperen 

