.....
Voor ons is straf ten alle tijde een tijdelijk iets, een half minuutje of zo, en het moet vallen binnen het denkvermogen van een hond, anders heeft het weinig nut.
"
Mooi verwoord. Ben het er ook mee eens.
Wat in mijn ogen nog vaak door elkaar wordt gehaald is 'straf' c.q. 'correctie' en de momenten dat een pup iets doet dat gevaarlijk is voor de pup. Ik vergelijk dat altijd met de baby en het stopcontact; een kind dat met een metalen spijker in een stopcontact zitnte peuteren evrtoont ongewenst gedrag. Ik denk dat er weinig ouders zijn die dat negeren... Je schrikt zelf, instintctief handel je. Als je er niet direct bij bent, kan het heel effectief zijn om het kind te laten schrikken omdat het stopt met wat het aan het doen is. Hetzelfde met een pup aan die aan een stroomkabel knaagt. In je handen klappen, roepen, alles om hem zsm te laten stoppen. Dat kan gebeuren. Wat je niet moet denken, is dat je daarmee de pup iets geleerd hebt. In het voorbeeld van het kind; de meeste ouders zullen bij een echt klein kind ervoor kiezen dat het niet weer kan gebeuren. Kinderslotje erop. Bij een pup kabels weg.
Wat gebeurt er trouwens met een kind dat met een grote gil van ma geconfronteerd wordt; huilen en troosten. Geschrokken, beide partijen. Bij een pup is dat volgens mij niet anders. Ik heb een keer Spot een pets op zijn neus gegeven in een gevaarlijke situatie in de keuken, anders was zijn leermoment een gloeiend hete schaal lasagne geworden. Mijn fout om hem op zo'n moment in de keuken te hebben. Hij droop af naar de bench, heel zielig. Hij was echt overstuur, hele avond op mijn schoot gezeten.
Overigens moet ik zeggen dat ik dat echt het moeilijkste vind om positief dat af te leren, neus richting eten op lage tafel, en daarbij wel een hand om neus of vingertikje op de neus gebruikt heb, samen met eheh of nee.
Groet, Mireille







