Hoi Hillie,
Het is heel erg moeilijk je te raden in deze, dat ik het wel doe is mijn manier om je tot steun te zijn - ik hoop dat je dat ook zo opvat.
Het beroerde is dat zo'n operatie ingepland moet worden, en dat je niet kunt wachten tot het ineens slechter gaat, omdat het dan kritiek wordt en je hond misschien niet snel genoeg geholpen kan worden. Zou je het jezelf kunnen vergeven als je die situatie liet ontstaan?
En ook, als je dan afscheid moet nemen van je hond, zou je dat dan niet liever doen als hij nog fit genoeg is? Zodat je er alles uit kunt halen, een laatste rondje strand, een laatste favoriete wandeling? Zou je liever niet afscheid willen nemen van een hond die nog kan genieten van zijn laatste vette kluif? Ik denk dat als je wacht tot hij echt ziek is, en je hem ziet lijden, je het straks, mocht hij toch op de operatietafel sterven, nog veel moeilijker gaat krijgen. Ik denk dat als je terugkijkt op een Beertje die een waardig afscheids(tourneetje) heeft gekregen, je daar eerder vrede mee zult hebben.
Overigens heb ik zo het vermoeden dat jouw hond niet de enige is met zo'n problematische cyste, maar dat jij wel het enige baasje bent dat momenteel stad en land afzoekt naar hulp, en daarbij de moed en de inspiratie hebt om neurochirurgen te benaderen die anders alleen mensen behandelen. Dat is vrij uniek!
Je zult echter bij je zoektocht geen betere percentages aangereikt krijgen dan je nu al opgegeven gekregen hebt. Artsen zijn ook maar mensen, en moeten jou wel onder ogen komen als het evt. toch misgaat. Die zullen dan toch de risico's benadrukken. En of hij het red, ja, niemand weet dat echt, ook de artsen niet. Maar zijn kansen zijn waarschijnlijk wel een stuk beter als hij redelijk gezond die operatie ingaat, alleen al als je het risico van de narcose neemt.
Dat is alles wat ik je kan raden in deze. Ik hoop dat jij en Beertje daar iets mee kunnen.
Met lieve groet,
Linda.