Hallo lieve forummers,
De afgelopen week is een hele heftige week voor ons geweest. Velen van jullie hebben het gevolgd op Facebook en omdat ik zoveel lieve berichtjes heb gehad, wil ik hier mijn verhaal nog eens neerzetten. Eerder had ik daar echt de fut niet voor en ook nu zal ik het opschrijven met een knoop in m'n maag.
Vorige week maandag, nu dus precies een week geleden, zakte Fedor ineens in elkaar. Hij had in de ochtend al wat moeite met opstaan, maar nadat mijn vriend hem een heel klein stukje had uitgelaten, zakte hij door alle vier zijn poten heen en had grote ademhalingsproblemen. Ik was op dat moment bezig met rijlessen, dus mijn vriend heeft de dierenarts gebeld, waar we meteen terecht konden. Ik kwam thuis en Fedor was nog heel blij me te zien, maar hij zakte opnieuw door zijn poten toen hij op me af kwam lopen. We hebben Nicole (mijn beste vriendin, ook bekend hier op HP) gebeld en zijn direct doorgereden naar onze eigen dierenarts, welke niet zo snel een diagnose wist te stellen en ons doorverwees naar Eersel om röntgenfoto's te maken (gezien zij dit niet mocht doen, i.v.m. haar zwangerschap). In Eersel is er een hartfilmpje gemaakt, zijn de foto's gemaakt en daarna hebben we uren in spanning zitten wachten op een mogelijke diagnose. Helaas hebben we die nooit gekregen... Tegen 18.00u kwam de dierenarts ons vertellen dat het net zo goed iets ongeneeslijks kon zijn en de meest vreselijke ziektes kwamen om de hoek kijken... ik dacht dat ik gek werd, ik ben dan ook ter plekke in elkaar gestort. Het advies wat we kregen was om hem daar te laten, aan het infuus en gezien ik weinig andere keus had, heb ik dat gedaan. De reis naar huis was afschuwelijk; een dierbare zo moeten achterlaten, dat wens ik echt niemand toe. Fedor kon helemaal niks meer...
Hij heeft tot woensdagochtend in de opvang in Eersel gelegen, maar ik had daar alles behalve een fijn gevoel over en toen ons gezegd werd dat hij 'misschien in die week wel naar Utrecht gebracht moest worden', bedacht ik me geen moment. In Eersel hadden ze er nog even mee willen wachten, maar Fedor lag daar in een te klein en te warm hok, dus ik heb hem daar zo snel mogelijk weggehaald en we zijn die ochtend naar Utrecht gereden. De autorit ging eigenlijk best goed, Fedor was duidelijk meer op z'n gemak toen hij weer bij ons was en heeft de hele weg gelegen. In Utrecht aangekomen is hij onderzocht, is er een echo van z'n borstkas gemaakt en is zijn milt onderzocht. Gelukkig konden ze daarop geen abnormale afwijkingen vinden (behalve dat hij een redelijk grote milt heeft). De zorg daar was al direct goed; hij kreeg 4 zakken vocht toegediend (want hij was uitgedroogd, in Eersel is hem veel te weinig vocht toegediend) en er werd een hok voor hem klaargemaakt op de intensive care. Hij werd in een hok op een plateau gelegd (tegen de tocht), op een kussen wat zich naar hem vormt en hij kreeg direct zijn infuus en werd gekoeld. En daar ligt hij tot de dag van vandaag...
Een echte diagnose konden ze niet stellen, maar ze verdenken hem van botulisme of een ander gif, gezien Yuna ineens soortgelijke symptomen begon te vertonen. Heel stijf lopen, snel vermoeid, moeite met ademhalen, nergens fut voor hebben... ze is gelukkig wel alle tijd alert gebleven en inmiddels durf ik voorzichtig te zeggen dat het weer wat beter met haar gaat, maar we moeten haar ook in de gaten houden. We hebben alle wateren nagekeken waar we hebben gezwommen in de afgelopen tijd en nergens is sprake van botulisme of blauwalg; als hier toch sprake van is, zal dit dus moeten komen door het eten of ruiken van een besmet dier of diens ontlasting... Bij botulisme is het alleen rot dat er geen medicijn voor bestaat; de hond kan alleen ondersteund worden met de juiste zorg (infuus, sondevoeding, koeling) en moet er op eigen kracht bovenop komen (en helaas halen veel honden dit niet).
Een andere mogelijke diagnose zou een auto-immuunziekte kunnen zijn, maar de dierenartsen in Utrecht gaan hier niet vanuit. We weten inmiddels ook dat er niks afwijkends te vinden is in zijn hals en ruggenmerg, dat is voor ons ook een opluchting.
Vorige week kregen we het nare bericht dat Fedor niet meer zelf kon eten, omdat zijn slokdarm is aangetast. Hij krijgt sindsdien sondevoeding en zaterdag kregen we het eerste positievere bericht, dat hij iets leek te verbeteren. Hij bewoog wat meer met zijn poten en werd wat alerter en vandaag hebben we gehoord dat ook zijn reflexen weer wat verbeteren (deze werkten eerst niet meer). Wel duurt zijn herstel langer dan de artsen verwachten en is hij dus nog steeds niet buiten levensgevaar, dus we moeten vreselijk hard blijven duimen dat het allemaal goedkomt...
Ik mis hem verschrikkelijk, Fedor is mijn alles. En ik heb er dan ook alles voor over om ervoor te zorgen dat hij weer beter wordt... als ik straks weer samen met hem mijn pad mag begaan, ben ik het gelukkigste meisje op aarde, maar voor nu is dat vooral nog een hele mooie droom...
Maar hij is sterk... heel sterk...

Hierbij wil ik iedereen nogmaals bedanken voor alle steun; jullie woorden hebben me echt op de been gehouden de afgelopen week. 
Ik ben vast nog wat vergeten te zeggen, maar ik ben blij dat ik op deze manier mijn verhaal kon doen en jullie op de hoogte kan houden van de veranderingen en - hopelijk - vorderingen.



3 doggies

























