Hoi hondenvrienden,
Ik heb werkelijk met verbazing sommige reakties gelezen. Waarom word er niet beter en eerder nagedacht voor je een pup in huis haalt?
Bereid je toch eens voor op wat er allemaal kan gebeuren met zo'n pupje die ineens bij zijn/haar broertjes, zusjes en mama wordt weggehaald.
Hoeveel warmte verliezen ze niet ineens?
Voorbeeld: mijn dochter die nu 24 is en bijna gaat bevallen was een huilbaby en bracht mij soms tot wanhoop. Van de week nog met haar erover gehad en ze vroeg mij: mama wat deed je dan?
TROOSTEN, troosten en nog eens troosten. Tegen mijn lichaam aanhouden zodat zij mijn warmte en hartslag kon voelen. Stofzuigen enzo deed ik met haar in de draagzak, dus dicht tegen mij aan.
Wat denk je dus van een pup die zich verlaten voelt, helemaal alleen in een bench, en niemand die naar hem luisterd. Ohja na een paar weken gaat het wel over hoor, maar of je de juiste band met hem opbouwt, ik betwijfel het!
En voor diegene die de hond niet op de slaapkamer wilt, natuurlijk eigen keus. Maar bereid je er dan op voor dat je een poosje bij de pup in zijn ruimte gaat slapen. Dat moet je er gewoon voor over hebben.
Mijn situatie met Simba...hij kwam met 9 weken bij mij en snachts in de kattenreismand naast mijn bed. Als hij begon te piepen mn vingers door de "tralies"en rustig een geluidje maken. Hij heeft maar 1x een klein plasje gedaan en verder nooit meer.
Toen de mand te klein werd, heb ik toch besloten om hem bij mij op bed te nemen en nooit geen problemen gehad met hem.
Hij heeft nu zo'n vertrouwen in mij en als hij snachts wel eens wakker word om te plassen, geeft hij dat aan. Ook regelmatig geeft hij nu savons aan als ik naar bed ga: fijn vrouwtje maar ik blijf liggen waar ik lig (in de huiskamer dus)
Staat hij ineens smorgens vroeg naast mijn bed te piepen: hee wakker worden luiwammes!
Dit topic die Willemijn heeft geopend, draait alleen maar om het vertrouwen wat je je pup moet geven, op welke manier dan ook.
Dat is wat zij wilde bewerkstelligen hiermee.
Lia