Mexx was vroeger super met pups en accepteerde ze heel snel, 2 jaar terug duurde het 3 bezoekjes voor hij Bing had geaccepteerd (eerste keer is hij argwanend en houdt na een begroeting afstand, 2x keer is het niet eng meer en 3e keer een goede bekende).
Maar sinds dit jaar duurde het wennen allemaal zo lang.
Eerst Boris de heidewachtel pup van buurtgenoten/vrienden. Een heel lief pupje dat hem uit bleef dagen, maar heel keurig en rustig, en helemaal gek op mexx is.
Mexx rent er wel heen en snuft, maar dan wil hij weg.
Na 10 ontmoetingen wilde hij nog steeds geen contact (behalve de begroeting) en loopt steeds weg. Nu hebben we wel geduld, en het ook via een dierentolk nagevraagd en we brengen hem gewoon steeds weer in contact en pushen verder niks.
Kort daarna werd er een 2e pup in zijn leven gebracht 
Een Cavalier van een vriendin (Usma). 10 weken oud de eerste ontmoeting en een heel lief dametje dat newfoundlanders gewend was en dus niet bang.
Mexx snufde en vloog daarna met 4 poten de lucht in elke keer als ze naderde. Hij leek best bang.
Usma was niet wild, zocht steeds voorzichtig contact bv als mexx ergens ging liggen, maar zodra ze naderde vloog hij er vandoor.
Aangezien we nogal veel omgaan met elkaar hoopten we dat de hondjes snel zouden wennen.
Dus elke keer weer als Usma meeging naar het terras etc, dan namen we Mexx mee. En als de vriendin langskwam ging ze ook mee.
Na enkele keren zagen we Mexx al minder hysterisch reageren :-p, maar de overgang naar accepteren was er nog niet.
We hebben nu zelfs een paar kleine boswandelingen gemaakt met zijn 2-en en 2x terug viel het me op dan Mexx af en toe achterbleef en omkeek als Usma ergens was blijven snuffelen.
En toen we later naar een meertje gingen rende hij zelfs op der af en dook er boven op (Mexx zijn manier van uitdagen :-p), Usma natuurlijk gillen en mexx geschokt... Wil hij eindelijk spelen, krijst dat ding (je zag hem kijken..)
Maar sinds afgelopen keer is het dus helemaal goed!!!!
Tijdens de laatste boswandeling liepen ze steeds even naast elkaar, Mexx wachte keurig op der als ze achterbleef, en joeg der zelfs terug (nadat ze op der flikker had gekregen van hem) toen ze een andere hond achtervolgde en niet kwam toen ze werd geroepen (zo kunnen we merken dat Mexx haar als zijn roedelgenoot ziet).
Thuis aangekomen liep hij in de tuin steeds achter der aan, en toen ze iets eng zag en een raar blafje liet horen kwam 'pappa' Mexx even controleren en op zijn eigen lompe wijze der laten merken dat het niks was. (lees der gewoon tegen het object aangooien :-p)
En het toppunt, Usma was hem steeds aan het uitdagen toen hij een botje had (Mexx had der al 2x eerder gewaarschuwd door te snauwen toen ze te dicht bij kwam, dus ze wist dat hij het niet leuk vond en was ook heel voorzichtig en bleef uit 'snauwrange') en in het grind lag, ze kefte, rende rondjes maakte speelbuigingen, en Mexx negeerde der, draaide zich eens bij en liet zelfs een hoog blafje horen.
Toen stond hij op, kwam bij mijn voeten liggen en kauwde verder, en we zagen Usma richting Mexx lopen, vanaf de zijkant, en hup, zo naast hem tegen zijn voorpoot aan gaan liggen.
En wat deed Mexx, hij keek even stopte kauwen, pufte en knabbelde verder!!!!
Whooooot!!!
En we zijn dubbel blij, omdat Usma nogal door ons verwend wordt. Mijn moeder bv neemt der steeds op schoot en knuffelt der, wij ook en der gaat in ons huis heel veel aandacht naar haar als ze er is.
Nu vindt Mexx vreemde honden in huis geen probleem, maar dit was natuurlijk wel een beetje veel van het goede, en dus hadden we niet zo snel acceptatie verwacht, tenminste, niet op deze manier, dat hij dus ook gek op haar is.
Waarschijnlijk zal het ook geholpen hebben dat ze nu al 14 weken is en de puppygeur er nu wel grotendeels af is.
Maar we zijn iig superblij dat ze zulke goede vriendjes zijn geworden, en al zo snel.
Ik zal vanavond eens foto's maken van de dame en heer.



3 doggies





