iedere dag belde ze ons, altijd vroeg in de morgen, vaak ook 'savonds. Ze kon het niet laten, vertelde ze, EIGENARES VAN EEN BRUINE LABRADOR die bij ons in pension was omdat zijn baasjes vakantie vierden.
Iedere nacht lag ze wakker en stelde ze zich voor hoe haar hond wegkwijnde in ons pension.
Ze waren kameraden, maatjes.
Ze voelde zich zo schuldig, zij naar de zon, hij in een hok.
Wij probeerden haar gerust te stellen door haar te vertellen dat de hond prima at en uitbundig speelde op de speelplaatsen. Dat hij prima sliep.
Ze geloofde ons niet, het was in haar ogen niet mogelijk dat de hond het zo naar zijn zin had, terwijl zij van verlangen naar hem niet van haar vakantie kon genieten.
Miste hij haar dan niet, vroeg ze ons vertwijfeld.
Het kon toch niet waar zijn dat haar hond pret maakte zonder haar ? Een hond is toch trouw, zo gauw kan hij haar toch niet vergeten?>
Deze mevrouw staat niet alleen, ieder jaar weer worden vakanties verpest door de meest afgrijzelijke voorstellingen van broodmagere, wegkwijnende honden. Vooral de nachten duren lang en staan bol van nachtmerrieachtige beelden die maar niet van het netvlies willen verdwijnen.
Ik kan je verzekeren dat de meeste honden zich uitsteken vermaken in een pension/opvang.
In een professioneel geleid pension/opvang zitten honden immers niet in hun eentje te niksen in een kaal hok. Ze spelen iedere dag met honden die zorgvuldig bij elkaar worden uitgezocht, er worden boswandelingen gemaakt en bezigheidsspelletjes gedaan.
In een goed pension/opvang heeft ook een hond echt vakantie. En wanneer men hem weer ophaalt, is hij net zo opgetogen over het weerzien als zijn baasjes en ruilt hij graag zijn opwindende leventje weer in voor het overzichtelijke leven thuis. Trouw aan zijn gevoel, volgens mij is dat zo trouw als een hond maar kan zijn.
willemijn.



3 doggies







