We hebben Flor laten inslapen (gast)
Enkele maanden geleden vroeg ik via dit forum wat ik moest doen met onze jack Russel. Hij was 15.5 jaar, blind, zo goed als doof en had soms epilepsie-aanvallen, maar hij at en dronk goed, sliep veel, was nog steeds zindelijk en was ontzettend lief.
Zaterdag, 16 juni heeft mijn man de knoop doorgehakt en een afspraak met de dierenarts gemaakt. Eer gisteren, 23 juni was het dan zover! De hele week hebben we afscheid genomen en er zijn veel tranen gevloeid.Mijn dochter van 24 kwam elke dag naar huis. Samen hebben wij veel geweend. Vrijdagavond wilden we het toch nog afbellen. Zaterdag morgen belde mijn man opnieuw naar de dierenarts om te vragen of zij het thuis wilde komen doen en dat was een zeer goede beslissing.
We hebben gewacht en gewacht en plots was het zo ver. Ze belde aan! Flor begon ongewoon raar te blaffen, wat hij nog erg weinig deed. De arts liet hem rustig worden en babbelde met ons. Ze zei dat het bijzonder moedig was om hem nu te laten inslapen, even voordat hij echt zou gaan afzien. dat gaf ons een goed gevoel. Onze zoon kwam toch ook nog net op tijd van Antwerpen en ook de vriend van onze dochter was er. Na een kalmerend spuitje nam ik Flor stevig in mijn armen en werd hij rusrig, maar bleef hij toch voortdurend blaffen, letterlijk 'tot zijn laatste snik'. Na een kwartier legde mijn dochter hem op tafel en suste hem voortdurend. De arts legde alles klaar en bond zijn pootje af. Toch nog even probeerde hij even te knauwen. ' Ach, ja,' zei de arts, ' ik was even vergeten dat ik met Flor bezig was! '
Langzaam spoot ze de vloeistof in, na tien seconden, het spuitje was maar net half, zei ze dat het al voorbij was.
We namen afscheid van Flor en hebben hem samen, zonder veel poespas, in de tuin begraven.
Wat zullen we hem missen, ons Florreke!
Min












