zijn alle teckels zo?

Ik heb Kyro nu iets meer dan een jaar, daar zit ergens wel een kwartje teckel in ofzo. Sinds 3 maanden hebben we een hondje bij, ook een herplaatsertje. De nu bijna 3-jarige Bea. Een rood langharig dwergteckel-vrouwtje, een heel mooi en lief hondje.
Maar af en toe stel ik me toch vragen bij haar gedrag. Ze is erg opdringerig (meteen op de schoot kruipen als je nog maar half zit en constant likken aan alle huid die ze tegen komt), achterna lopen, extreem voor de voeten lopen, onzeker, bangig voor domme dingen zoals de riem aan de halsband vast maken of mijn schoonouders Ze eet niet gewoon maar neemt een 10-tal brokjes in de mond en gaat die ergens anders opeten. Ze kan mooi loslopen maar zal alleen haar 'grote boodschap' doen als ze ook effectief los is. En dan nog de nerveuze plasjes: je mag haar niet aaien of aanspreken als je thuis komt want ze plast alles onder, maar niet uit die typsiche blijschap maar eerder bang want ze maakt zich echt klein dan. Bij mannen heeft ze dit veel erger. Bij mij was het over na de eerste 3 dagen dat ze hier was. Bij de rest blijft ze het doen. Voor de rest is het een lieve en erg zachte hond maar ik voel gewoon dat ze echt stressig is en erg onzeker en ik zou het vreselijk vinden moest ze zich zo blijven voelen. Ik krijg haar dus ook niet aan het spelen ofzo. Met Kyro gaat dat wel goed, dat zijn 2 handen op 1 buik en samen met hem speelt ze wel.
Zijn hier nu typsiche teckel-trekjes bij of zijn dit echt probleempjes 'van' haar?

Langhaar dwergen zijn vaak wat nerveuzer dan de standaards. Waar heb je het langhaartje vandaan?

Zij komt van een vriendin van mij. Zij hadden haar als sinds pup, gekocht bij een fokker in Noord-Holland ergens, ik moet eens in haar papieren kijken voor precies te weten van waar. Zij konden wegens omstandigheden niet meer voor haar zorgen helaas maar ze heeft me ook wel gezegd dat ze erg zenuwachtig van Bea werd. Ik begrijp een beetje wat ze bedoelt
Dit is mijn 7e hond: van Herder, Stafford, Mechelaar tot straathond.. Maar zoals haar zat er geen eentje tussen!

Dwerg langhaartjes kúnnen idd, wat Oukje al zegt, wat nerveuzer zijn. Maar dit gedrag is naar mijn mening niet typisch teckel, maar wél typisch voor een wat nerveuzere, onzekere teckel waar verkeerd op geanticipeerd is.

Lastig, want teckels zijn zelfstandige hondjes en wanneer ze ergens echt bang voor zijn is het veel werk voor de baas om ze ervan te overtuigen dat het OK is. En dan is ze zo te horen ook nog eens een heel gevoelig hondje. Iets wat ook wel bij teckels hoort.

Ik raad niet heel snel een gedragsdeskundige aan, maar ik zou zelf bij haar toch eens samen met een deskundige naar haar gedrag kijken. Zo te horen zit haar flink wat dwars en ik vind het zelf heel eng om je vanuit hier echt adviezen te geven.

Ben het met Leila eens , we hebben nu onze 6de teckel, maar nog nooit eentje erbij gehad die echt bang was.

Denk toch dan dat er ergens iets mis gegaan is toen ze pup was.

Ik denk ook dat het een combinatie van aanleg en opvoeding is. Teckels kunnen behoorlijk (proberen te) claimen, maar zijn ook erg gevoelig.
Met een aantal goede tips van een gedragsdeskundige zou je volgens mij al heel ver kunnen komen.
(Doortje had ook enorm de neiging op schoot te kruipen en over je heen te gaan hangen,voor je zelf goed en wel de billen op de bank had, en ook dat likken deed ze tot in den treure...maar nu niet meer. Met behulp van een GT )

Die van deb uurvrouw is ook exact zo =) en is idd een langhaar

Echt bang is ze niet denk ik. Alleen met specifieke momenten. Dus ze kan best wel relaxed liggen op de bank ofzo. Het is het aanlijnen, eten en als er bezoek komt het plassen. Bij mijn vader doet ze dit bv heel erg. Ik heb hun al gezegd dat ze dat moesten negeren en als ze daar aankomt ze een 5-tal minuutjes niet naar haar mogen kijken maar hij gaat dan bewust buiten met haar kroelen zodat het plasje tenminste buiten ligt ipv binnen. Zo hou je gedrag natuurlijk ook in stand.. En mijn vader luistert niet
En ja dat opdringerige is niet zo leuk maar ik vind dat natuurlijk enkel maar vervelend. Ik vind het erger dat zij zelf zo stressig is.
Veel weet ik niet van haar opvoeding, ik denk wel dat ze redelijk hard waren (geen mishandeling maar de oude manier van corrigeren..), ze zijn lieve mensen hoor maar ik denk streng en dat ze eigenlijk op een verkeerd moment in hun leven is gekomen. Dus ze zal misschien de juiste socialisatie niet hebben gehad. Ze was er samen met een oudere dalmatiër.
Ze was altijd wel blij om mij te zien en ze is ook vrij probleemloos naar hier gekomen. Ze heeft een 5 minuutjes aan de deur gestaan van waar is mijn baasje en daarna heb ik helemaal niets meer gemerkt van treuren ofzo. Het opdringerige en likken deed ze daar al, alsook de brokjes meepikken. Dit zou ze volgens hen doen omdat ze het voer van de Dalmatiër pikte. De plasjes deed ze ook al maar niet zo vaak als hier denk ik.
Tja..
Waarschijnlijk dus een combinatie van raseigenschap en een iets te strenge opvoeding bij een al heel gevoelig hondje?