Ik stond net met mijn duffe hoofd (ik vertel jullie maar niet hoe laat ik pas mijn bed uit kwam rollen) het vlees voor de honden in de bakken te doen. Weegschaaltje er bij, want Karel plakt dankzij zijn ik-loop-geen-stap-harder-dan-nodig-want-zo-komen-we-er-ook-wel-mentaliteit iedere gram die hij extra krijgt op zijn dikke teckelkadetten.
Ik de bakjes voor de honden neergezet en na twee tellen begint Pepijn verontwaardigd naar me te blaffen. Bak leeg. En Karel staat nog te smikkelen. Uhm... dat klopt inderdaad niet.
Ik bij Karel kijken en ik zie dat er nog zoveel in zijn bak ligt als ik hem gegeven heb. Klopt niet, want hij staat toch echt te eten.
En toen viel het kwartje... Bakjes omgewisseld.
Best knap, want Pepijn krijgt bijna twee keer zoveel als Karel dus het verschil is echt niet moeilijk te zien.
De portie voor vanavond is nog niet ontdooid dus ik heb hem maar wat gedroogd vlees gegeven, maar ik ben duidelijk in zijn achting gedaald. Vanavond krijgen ze wel wat vroeger hun eten. Heb nog wel blikjes vis staan, maar helaas is Pepijn + vis geen goede combi. Straks maar weer ff wat pakjes Renske inslaan, want dat is op dit soort momenten toch wel handig om achter de hand te hebben.
Pepijn ligt nu met een kwaaie kop op het houten bankje waar hij normaal nooit ligt. Hij ligt op zijn zij met zijn kop naar de muur en ik mag tegen zijn reet aankijken. Gelukkig weet ik dat hij dit nooit zo lang volhoudt als zijn broer haha.
Karel heeft in ieder geval genoten. Die ligt nu met een vol buikje, luid snurkend op zijn rug te pitten op de bank. Het leven is goed wanneer het vrouwtje domme dingen doet... (en als je geen Pepijn heet)



3 doggies




