Vanmiddag is thuis ingeslapen, mijn lieve pluizebol Gioia.
Mijn eeuwige meisje, mijn eerste meisje, mijn hondenkind.
Na veel pech in je jonge leventje, wist jij je overal doorheen te slaan. Zelf tot op het laatst vocht je ......
Je had het zo benauwd, vanwege de vernauwing aan je luchtpijp, je linker hoofdbronchus, die gecollabreerd was , maar ondanks de puffertjes, slijmoplosser en prednison ( die je trouw nam met je leverworst) is het genoeg geweest vandaag.
Je hield je zo sterk, maar iedere nacht werd moeilijker. Je kon maar geen prettige slaaphouding vinden, en je was bekaf na een wandeling. Tot het laatst toe, was je ondeugend, sterk, maar prednison maskeert ook veel.
Ik houd van jou met heel mijn hart, ik mis je onzegbaar veel, het is zo leeg en stil in huis, ik kan het nog niet beseffen, ik hoor je voetjes nog.
ik houd van je lieverd, rust zacht, meis



3 doggies





















