Soms kunnen oude honden inderdaad erg opleven van een pupje in huis, ook als ze hun hele leven lang agressief geweest zijn naar om het even welke hond.
Ik heb het bij een kennis ook gezien: hond van ruim boven de 10, agressief naar zelfs de braafste, meest rustige hond en ongelukkig slenterend de hele wandeling door. Toen er een pup bijkwam, leek die oude hond jaren jonger omdat hij er zo gelukkig uitzag en was het grote vriendschap tussen die 2.
Wij hebben hier regelmatig honden te logeren. Wat ik altijd doe, is de hond die niet wil spelen, beschermen tegen de andere. Niet door één van de honden apart te steken, maar door er telkens tussen te komen.
Wat je merkt, is dat de hond die niet wil spelen in het begin onzeker en bang is telkens hij "lastig gevallen" wordt, maar dat ze terug vertrouwen krijgen doordat ze merken dat je voor hen opkomt.
En eens ze terug aan zekerheid gewonnen hebben, is de kans groot dat ze langzamerhand toch zin krijgen in een spelletje.
Wat ik ook altijd doe, is voorkomen dat de ene hond de baas speelt over de andere.
Er mag niets van de ander afgepakt worden, of het nu een speeltje, eten of een kauwbeentje is.
De één mag de ander ook niet wegduwen of weggrommen als er geknuffeld wordt.
En elk heeft zijn eigen plekjes om te slapen. Als het vaste plekje van de ene niet bezet is, mag de ander het altijd innemen, maar dan moeten ze wel verhuizen als de "rechthebbende" daar wil liggen. Dat geldt voor matjes, maar bv. ook voor een vast plekje op het tapijt.
Hopelijk komt het helemaal goed!