We waren op de terugweg van de dierenarts, enorm opgelucht dat we niet het vreselijke bericht hadden gekregen dat we ergens hadden verwacht. We kletsten nog wat na over het bezoek en reden op een weg door het bos. Gewoon een 80 km weg met wat bochten en hoogteverschillen.
toen we net weer dalende waren zag ik een hond midden op straat liggen. Hij was aangereden en had het leven verloren. Geen twijfel mogelijk. Ik ontweek en mopperde tegen mijn zoon over wie dat nu deed. Een hond aanrijden en hem laten liggen.
Ik wierp een blik in mijn spiegels gooide het stuur om en reed, over het fietspad, terug naar de plek waar de hond lag. Gelijktijdig waren er nog een paar automobilisten die hun gas inhielden en de hond ontweken. Ik had ene stoffer en een iskrabber met enorme handschoen achter uit de auto gegrist en liep op de hond af. Ondertussen hielt ik het verkeer tegen. Jullie bekijken het maar, ik laat die hond niet aan stukken rijden. Waarschijnlijk in paniek, zal de zoekende baas een enorme ravage aantreffen en dan zien dat het zijn hond is. Ik moet er niet aan denken!!
Ik heb de hond bij zijn nekvel gepakt en met de ijskrabber/handschoen zijn achterste opgeschept. Het was een teckel. Een mooie met een prachtig koppie. Toen ik haar versleepte zag ik pas dat haar buik helemaal open lag en alles naar buiten kwam. Naast haar lag een donkerrood hondenjasje. Ik heb haar open buik ermee afgedekt.
Toen ze in de berm lag zag ik een halsband liggen. Zwart met donkerrood geborduurd de naam 'Sarah'
Net toen ik stond te bedenken wat ik verder nog kon doen kwam er een vrouw aanlopen. Ze had ene teckel aan de lijn. Ze keek me aan en vroeg verschrikt "heeft u een teckel gezien?" Ze was duits, mijne ie erg slecht, dus ik praatte nederlands terug. We verstonden elkaar, gelukkig.
Ik heb een arm om har heen geslagen en heb haar verteld wat er was gebeurd. Ze huilde, maar dankte me dat ik haar hond van de straat heb gehaald.
Ze ging haar vader halen, waar ze mee aan het wandelen was in de bossen. Ik bleef bij de hond.
Na 10 minuten kwam er een oudere man de bossen uit. Hij liep met een kruk en baande zich een weg door het hoge gras. Ook hij was erg aangeslagen en ontdaan, maar dankte me onophoudelijk.
hij wilde de hond graag mee naar huis nemen. Ik heb hem een grote bigshopper gegeven en hem geholpen de hond daarin te doen. de vrouw zou de auto halen en later terugkomen.
De man dankte ons nogmaals en liep toen richtig waar hij gekomen was. Tas in de ene hand, kruk in e andere. Wat een triest einde voor deze jonge hond en wat een plotseling verdriet voor deze mensen.
Rust zacht mooie Sarah, sterkte baasje.
Bertine



3 doggies
























