honden wegjagen

Hallo!

Mijn zoontje is, vervelend genoeg, panisch voor honden. Ondanks alle uitleg, kennismaken, wandelen met "bevriende" honden, etc, gaat het maar langzaam beter met hem. Eén slecht opgevoede eigenaar (!) is vaak voldoende om hem weer maanden terug te werpen in zijn hondenvertrouwen. Zelfs met gevaarlijk verkeersgedrag aan toe!

Nu weet ik van hondenverjagers met behulp van geluidstonen. Wellicht een idee als redmiddel voor die ene baas die alleen maar roept "hij doet niets hoor!", maar de hond niet terugroept.

MAAR: hebben jullie hier ervaring mee? Hoe reageert een hond daar echt op? Hebben ze er pijn van? Is dat meteen weer over, of heb je de indruk dat het een langer effect heeft? Etc.

Graag jullie advies.

Hoi Josse,

Wat een naar probleem. Ik ben niet bekend met hondenverjagers. Wel kan het helpen om je rechtop te richten, je groot te maken, de hond recht in de ogen te kijken en een hele boze stem op te zetten. Ten minste, als je bij je zoontje bent.

Is je zoontje oud genoeg dat je hem ook wel eens alleen weg wilt laten gaan, en wil je hem en jezelf een gevoel voor veiligheid geven, dan zie ik meer in dingen die ineens een hard geluid maken, zoals een politiefluitje, of een blikje met daarin knikkers of munten. Snel, simpel en goedkoop te maken, en je hoeft het vaak alleen maar vast te houden en heel hard te rammelen.

Hondenverjagers ken ik niet, maar ik vermoed dat die met ultrasoon geluid werken en ook wat langer nodig hebben voordat de hond erop reageert. Met een plotseling hard geluid krijgt de honde in een keer de schrik erin, en zal ook niet meer zo snel nog eens naar je zoontje rennen.

Verder hoop ik dat je alles eraan blijft doen om die angst van hem te verminderen, gewoon voor je zoontje zelf. Ik vind het altijd naar om volwassenen te zien die nog steeds bang zijn voor honden, omdat ze overal zijn en ook omdat die angst echt niet nodig is.

Is hij trouwens ook bang voor puppies? Kun je hem daar tijd mee door laten brengen, bijvoorbeeld door er af en toe voor andere mensen op te passen? Er zijn veel mensen die een pup nemen die daar best wel eens behoefte aan hebben, en het kan erg leuk zijn om te doen.

De reden dat ik het oppassen op andermans pups aanraad, is omdat vooral jonge honden zich erg ontstuimig gedragen en het waarschijnlijk dat laatste is dat je zoontje zo bang maakt. Dat, en hij zal al heel snel veel plezier beleven aan zo'n pup, zo in zijn eigen veilige omgeving met moeders erbij.

Pas je op één bepaalde pup over een langere periode, dan kan je zoontje een band met de opgroeiende hond ontwikkelen, één die hem in staat stelt om de lichaamstaal van de hond te leren, zodanig dat hij daar vertrouwen in heeft. Zodra je dat hebt bereikt, treedt er een innerlijk proces op dat generaliseren heet.

Dat betekent eigenlijk dat als hij voor één zes maanden oude hond die hij kent niet meer bang is, hij ook niet meer bang zal zijn voor een andere zes maanden oude hond die hij ergens op straat tegenkomt, en die lijkt op de hond die hij kent. En vandaaruit kan het zich dan verder ontwikkelen.

Ik hoop dat je hier iets aan hebt, het lijkt me echt een naar probleem!

Groetjes,

Linda.

Hoi Linda,

Dank je wel voor je uitgebreide antwoord. De truc met het blik met knikkers of iets dergelijks gaan we zeker proberen.

Het is zeker vervelend, vooral ook omdat veel hondenbezitters het bagataliseren. Dank je wel dat je dat niet doet.

Het spelen en uitlaten van bekende honden is geen punt. En inmiddels blijft hij er ook niet meer voor binnen, maar hij zal wel een straat omlopen als hij weet dat er een hond woont. Als wij er bij zijn gaat het overigens goed hoor. Hij gaat dan wel aan de goede kant van ons lopen, en kruipt een beetje weg. Als we dan een praatje met hond maken, blijft hij vanachter onze rug kijken. Vindt het soms/vaak zelfs een leuke hond, maar tussen ratio en emotie zit teveel ruimte in zijn geval.

En of de duvel er mee speelt... Vorige zomer loopt er een teckel los op straat terwijl we aan het fietsen zijn, om vervolgens recht onder mijn zoon z'n fiets te lopen. Over de kop met de fiets, en flink wat schaafwonden. Hij kon geen kant op, was brute pech. Maar hielp niet echt mee...

We blijven opbouwen uiteraard !

Groetjes,

Josse

Hoi Jossee,

Wat heeft je zoontje het hier moelijk mee, echt heel vervelend voor hem. Wat betreft die geluidstonen, een hond heeft daar geen blijvende schade van mits we hetzelfde apparaat bedoelen. Ik vraag me wel af of dat dit geschikt is voor je zoontje. Heeft hij de juiste leeftijd en inschattingsvermogen om hiermee om te gaan. Vrees dat je zoontje nog wat te jong is. En de gevolgen van het gebruik in kleine kinderhandjes is werkelijk niet te overzien. Ik zou mijn kind nooit zo'n apparaat in zijn handen geven. Bovendien denk ik dat je zoontje menig boze hondeneigenaar op zijn dak krijgt, zoniet jij!

In dit geval zou het toch verstandiger zijn om de gevoelens van je zoontje voorrang te geven. Angst haal je niet alleen weg door erover te praten of erna te handelen. Angst kan ook verdwijnen als je er even geen aandacht aan besteed. Ik zeg niet dat je het volledig links moet laten leggen maar te nadrukkelijk er mee aan de slag kan echt negatief werken. Als je hiermee aan de slag wilt gaan en dat hoop ik echt, probeer dit zo verstandig mogelijk te doen. Zoek een balans. Teveel aandacht werkt erg negatief en roept bevstigende angst op. Ik bagataliseer beslist niet. Ik heb zelf een middel/grote hond die gewoon aan de lijn loopt. Meestal zeggen ouders "aai hem maar". Ik zeg dan vaak nee! En mijn nee is nee. Ik kan namelijk inschatten hoe de dag van mijn hond is en hoe zijn pet staat. Je moet de papa's en mama's de kost geven die dan beledigd zijn. Mijn hond aaien kan wel maar niet als hij voor het eerst in een nieuwe situatie is en dat snappen de meeste mensen niet.

Wat Linda al schreef is inderdaad een optie. Probeer eens te achterhalen of er een goede fokker in je buurt woont. Het liefst fokkers van kleine rassen. Fokkers zijn dol op kleine kinderen met hun friemelhandjes en pupjes leren hier van. Jouw zoontje krijgt dan meer vertrouwen, maar dring het aan je zoontje nooit op. Schrijf eens een fokker aan en leg specifiek je probleem uit.

Ik zou Tante Post inschakelen -internet is voor dit doel wat koeltjes- en een leuke foto van je zoon erbij doen. Dan krijg je vanzelf wel te horen wanneer er puppy zijn geboren en wanneer het wenselijk is als je zoontje eens langs mag komen. Zijn angst verdwijnt echt niet met een bezoekje, daar is meer voor nodig.

Laat de fokker samen met je zoon aan de slag gaan, de fokker heeft heel veel informatie en is gewend om puppy's kindvrij te maken en dus met kinderen om te gaan. Dan sla je twee vliegen in een klap! Laat de fokker zijn gang gaan, blijf erbij maar hou je afzijdig. Heeft je zoontje straks een boel te vertellen en daar gaat het om. Hij zal nu in wat meer positieve vorm gaan praten.

Ondertussen kun je je zoon de volgende basis regels bijleren. Zodra hij een hond ziet wat op hem afkomt stopt hij ogenblikkelijk. Bij elke beweging krijgt de hond een seintje dat je zoontje wil spelen met alle gevolgen van dien. Voordat hij stilstaat zet hij een voetje 10cm naar voren en zijn schrijfhand houdt hij nu voor zijn borst. Elleboog zo wijd mogelijk naar buiten gericht. Hij blijft rechtop staan en zegt heel hard; GA WEG of NEE! Met zijn andere hand wijst hij de hond richting eigenaar. Kort en duidelijk. Laat hem niet in paniek raken, oefen dit bv eerst thuis in een vertrouwde omgeving. Zodra je zoontje doorheeft dat de macht bij hem ligt en niet bij de hond wordt hij vanzelf ontspannender.

Heel veel succes en laat je ons nog even weten hoe het verder gaat?