Nieuw en mis mijn lieverd

Hoi allemaal,

Helaas ben ik (32) op het moment hond-loos want mijn 14 jarige Golden Retriever Chico hebben we half juni moeten laten inslapen. Een hernia deed hem de das om, hij ging binnen enkele weken snel achteruit totdat hij amper kon staan. Dit ondanks corticosteroïden injecties. De eerste twee deden nog wat, maar de laatste had vrijwel geen effect. Toen hij ging snauwen omdat hij pijn had was de beslissing simpel. Het resultaat is echter moeilijk om mee te leven.

Ik ben WAO-er wegens een oogziekte, en nu is het zo dramatisch stil in huis. Ook al ben je een flink deel van de dag bezig met je eigen dingetjes, blijkbaar ga je toch regelmatig even buurten bij de hond, of even een spelletje tussendoor. Uitlaten kwamen we het laatste jaar niet zo ver meer mee, maar je had toch je loopje en je sociale contacten.

Het verschijnsel van mensen die een hond willen en niet weten wat het inhoud... ik heb het andersom. Mijn hele ritme ligt eraan. Bovendien moet ik nu zelf mijn schoenen pakken, dat word niet meer voor me gedaan. *drama*

Hoe het in de toekomst gaat lopen met WAO of werk weet ik niet, daar kan geen dokter me uitsluitsel over geven. Het kan zijn dat ik over enige jaren weer (beperkt) kan werken, of dat dat nooit meer goedkomt. Een flinke onzekerheid dus, waarvan de compleet onvoorspelbare resultaten van invloed zijn op een hond. Aan de andere kant, je kan een fijn getrouwde vrouw zijn, die thuis is voor de kinderen en de hond, en je man krijgt een ongeluk. Daar kun je ook geen voorspellingen over doen. Een mens kan niet alle (on)mogelijkheden dicht timmeren.

Het kriebelt dus alweer. Een pup heb ik nooit gehad, ik heb ze altijd uit het asiel gehaald. Maar ik ben intussen wel gevallen voor de Golden. Je kan er mee lachen, mee huilen, er mee lezen en schrijven. En dan had Chico nog wel een gebruiksaanwijzing-etje, want met sommige reuen kon hij echt niet "in het zicht". Overigens waren van die reuen vaak die anderen het probleem. Deze drie honden hebben een reputatie in de wijk en die vielen ook kleinere hondjes aan, tot hechtingen aan toe. Dat, en Chico was een Dalmatier-racist. Die andere twee waren gewoon moordenaars. Een ervan heeft Chico een keer op zijn rug(!) de goot ingedrukt, tegen het wiel aan van een geparkeerde auto. Die eigenaar heeft toen op zijn hond staan hengsten, wat ik op dat moment niet erg vond, dat beest had de mijne bij de keel en liet niet los. Uiteindelijk is Chico er toen afgekomen en 4 diepe gaten in zijn nek. En een levenslange haat voor dat beest en de andere hond van dat stel.

Maar ja, het kriebelt. Ik voel me schuldig als ik denk aan een pup, ik ben altijd van mening geweest dat er juist zoveel honden in het asiel zitten doordat mensen maar lukraak (denk puppyfarm, winkel en "ach wat een schatje") puppies kopen. Bovendien ben ik zelfs na 2 honden bang het bij een puppy te verknallen.
Ik gun het geen hond, maar oh wat zou ik graag willen dat er een geweldige golden in de regio in het asiel kwam. Ik zit dus ook iedere dag trouw de asiels af te speuren.

Diegenen die op dierenasiels.com staan sluiten toch niet helemaal aan bij mijn verwachtingen. De meest ideale was er dan nog een die een slechte socialisatie had gehad. Veel angstige Goldens ook. Met mijn Chico in gedachten kan ik me daar dus niets bij voorstellen.

Wat een ramp, zo alleen na een verlies. Ik vind het nog erger dan toen mijn oma en tante stierven.

wilma, altijd zo veel verdriet als je je hond hebt moeten inslapen. hij is er niet meer, je maatje voor het leven denk je dan.

geef het een plekje, en probeer alleen de goede en fijne herinneringen naar boven te halen. de pijn verzacht en de mooie herinneringen blijven voor altijd.

en je niet schuldig voelen dat je een pup wilt van een goede fokker, groot gelijk, hoe hard dat ook klinkt. een goed begin met een hond is uiterst belangrijk, zeker als je een pup wilt hebben, kijk op je gemak bij goede fokkers van de golden vereniging, ga daar je licht opsteken, niets mis mee.
je maatje kijkt over je schouder mee, of je goed doet.
en ik hoop voor je dat je er toch weer aan wilt beginnen, een hond geeft zo gigantisch veel, als jij er voor de hond bent, weer een maatje voor het leven.

gr. willemijn.

Ja, je maatje verliezen gaat diep he..

Je bent tijden samen geweest, hebt samen heel veel meegemaakt,
Kleine dingetjes overwonnen, maar ook grote mijlpalen..

Ongemerkt sluipen er allerlei gebruiken in..
Gebruiken die je pas ontdekt als ze er niet meer zijn, als je ze moet missen..

Schuldgevoel..
Geen enkel dier is te vervangen,
dat doe je ook zeker niet als je een andere hond neemt.

Elke dier is uniek, heeft zijn eigen nukken, valt niet te vergelijken.

Misschien sluiten je verwachtingen niet aan, omdat Chico nog zo in je hoofd zit?

Geloof me, er zal een nieuw maatje op je pad komen.

Uit het asiel? Bij een echte fokker? Bij de buren? Een golden? Een 'straatbakkie'? Een..? Morgen of over een half jaar, of nog later? Een pupje, een puber of een bejaarde? Wie zal het zeggen?

Vanzelf kom je het hondje tegen dat voor jou is.
En zeker weten dat Chico jullie dan nog in de gaten houdt.
Een band die zo sterk is, wordt niet zomaar verbroken..

Oja, Wilma, welkom op dit forum


Groetjes Marit

Hi Wilma,
Welkom op het forum! Héél erg toevallig: als klein meisje kregen we mijn eerste hond in het gezin; het was een Golden Retriever met de naam....Chico (was wel een zij...maar ach...dat krijg je als je de kinderen de naam van de hond laat kiezen ). Ondanks dat ik nu een ander ras heb, blijf ik altijd een zwak houden voor deze allemansvriendjes.
Ik leef met je mee, wat moeilijk om je maatje te moeten missen.
Als je serieus overweegt weer een Golden uit de herplaatsing te nemen...heb je dan al bij de rasvereniging gekeken? Die houden zich ook vaak met herplaatsingen bezig, buiten de asiels om...'

Groetjes, Mischa

Hoi Wilma,

allereerst welkom op het forum!
En wat laten onze trouwe viervoeters altijd een leegte achter...en bij jouw Chico...

Ik wil je heel veel sterkte toewensen voor nu en de komende tijd!

Groetjes, Anita.

Herplaatsing via de rasvereniging heb ik naar gekeken ja, nog niet op gereageerd. Ik mag bij zo'n hond wel aannemen dat hij aan de eisen van de rasvereniging voldoet. Vooral wat betreft HD natuurlijk.

Met Chico hebben we geluk gehad, of beter gezegd, Chico heeft geluk gehad. Uit het asiel, god weet waar gefokt maar hij had perfecte heupen en ook geen oogproblemen. Hij was in het asiel ook wel gecheckt op HD, dus daar had ik te horen gekregen dat hij HD 'vrij' was.

Het is echt zo'n ramp als je hond eigenlijk perfect in orde is behalve twee achterpoten die hij niet meer voldoende kan gebruiken.

Enne, ik voel me niet schuldig tegenover Chic, maar tegenover al die anonieme asielhonden. Ze zijn allemaal als pup begonnen en kijk eens hoeveel er per jaar in het asiel terecht komen. Maar ja, ik heb ook mijn voorkeur, en herders en Staffords en Jack Russels daar *heb* ik niets mee.

De dingen die ik Chico allemaal geleerd heb... het beest wist niet wat je met een bal kon doen toen hij bij ons kwam. Daarna dus wel. Uiteindelijk kon hij "zingen" zeg maar huilen met wat aansporing, de deur voor ons open doen als we met borden en pannen naar de keuken gingen, schoenen en pantoffels halen, lege verpakkingen naar de keuken brengen enzovoorts. Ook sleepte hij altijd met lege flesjes en blikjes op straat die we dan netjes in de vuilnisbak buiten deden. Ik "werkte" dan wel niet met hem, maar hij had toch echt zijn taak in huis. Nu moet ik die deur zelf open doen, en dat gaat verdraaid lastig met twee handen vol.

Hoi Wilma,
welkom op het forum hoor. Wat een verdriet he, het gemis van je hond. Ik vind het ontzettend dapper van je dat je toch hier bent.
Toen mijn lieve Saya gestorven was 2 jaar geleden heb ik een paar maanden geen hond meer aangekeken.Nooit kwam ik meer buiten etc. Het was echt erg. Tot de buren ingrepen.En nu kan ik me een leven zonder mijn lieve heidewachtel Arak niet meer voorstellen. Het is wel een gedoe hoor, zo'n kleine pup in huis, die je helemaal zelf moet opvoeden, en zo'n enorme verantwoordelijkheid. Maar, we hebben het gered. Arak is een geweldige hond geworden, we zijn veel buiten samen en hebben ontzettend veel lol met elkaar. Dus.. heel veel sterkte met alles hoor Wilma, en je bent natuurlijk altijd welkom om me persoonlijk te mailen, of gewoon om eens langs te komen.
groetjes Betty en poot van Arak

Hallo Wilma,

Helaas ben ik inmiddels al heel wat honden verloren in m'n leven...
Iedere keer weer breekt je hart en val je in een vreselijk leeg gat...
Verdriet beheerst je leven de eerste maanden...

Toch klim je weer uit die put..
De pijn blijft maar de scherpe kantjes gaan er af, je begint aan de mooie momenten te denken...
Dan - opeens - verschijnt er weer een glimlach om je mond om die ene keer dat je zó moest lachen om je "maatje"...

Dat moet je hebben..
Dié mooie momenten moet je koesteren..!
en heel vaak aan terugdenken en delen met anderen...
Schrijf ze misschien hier, we willen graag je mooie herinneringen delen...
Schrijf ze desnoods op alleen voor jezelf...
Maak er een boekje van zodat je er altijd in kan terug zien en je weer omhult voelt door je overleden maatje...
De innige band die je hebt met je hond had gaat nooit verloren, die blijft voor altijd - zolang jij leeft - bestaan..

Sterkte, lieve groet, Ilja

Ik heb veel overeenkomsten,wat je verhaal betreft.Ik heb 19 juni mijn 13 jarige golden moeten laten inslapen,mijn hele leven hing ook aan mijn hond,maar dan door een andere ziekte,ben dus ook wao er.Mijn vader overleed in 1996, maar daar was ik niet zo 'diep'verdrietig van als van mijn hond. We krijgen woensdag weer een pup, met gemengde gevoelens, kijk ik daar naar toe.Je kunt hier veel troost,steun en adviezen vinden op dit forum, echt, ik heb het zelf ervaren...en nog.
Heel veel sterkte, ik weet hoe je je voelt

Hoi,

Welkom hier

Wat verdrietig he het verlies van je hondje.
Zo pijnlijk.

Kan me voorstellen dat het weer kriebelt. Logisch ook als je eenmaal de liefde en het mooie van een hond hebt leren kennen.
Elke hond is zijn eigen persoontje.En honden vervangen nooit de vorige hond.Soms helpen ze je wel om het goed te kunnen verwerken, geven ze je net de blijheid en de energie die je zo nodig hebt.

Ik zou heel goed kijken wat jezelf wilt.Je schuldig voelen omdat je een pup neemt is echt niet nodig ( maar ja dat weet je ws zelf ook wel) Zolangje de pup maar haalt op een betrouwbaar adres en je zeker weet dat het geen broodfokhondje is, werk jij niet mee aan dat soort zaken en ben jij niet verantwoordelijk voor de honden die in het asiel zitten.

Kijk gewoon goed naar jezelf. Waarom ben je bang een pup te verknallen? Is dat reeel of een spookbeeld ?

Je kan ook bij verenigingen kijken daar bemiddelen ze ook vaak met goldens.
Zag laatst ook nog ergens een site van iemand die bemiddelde in herplaats goldens.
Als ik de link tegen kom zal ik hem je geven.

Hee heel veel sterkte met het verlies. En ik hoop dat je een fantastische hond vind.

Groetjes Marianne

Dit is de link ,er zijn nu op moment trouwens geen herplaatsers.Maar je kan wel op een wachtlijst komen te staan.
De honden die zij bemiddelt hebben allemaal een stamboom.

http://www.goldenretrieverherplaatsing.nl/

Groetjes Marianne

Die goldenretrieverherplaatsing (leuk wood voor scrabble of galgje) had ik gevonden ja.

Ook op baasjegezocht zag ik een Golden staan, die niet met kinderen om kan gaan. Daarom was Chico ook weggedaan. Zwaar nadeel is dat Drenthe toch wel erg ver van Rotterdam is. Met alleen een Greenwheels (prijs per uur en kilometer) wil ik het dan wel heel zeker weten, het is een beetje kostbaar om zomaar even langs te gaan om te kijken.

Hetzelfde met Bono uit IJmuiden in het asiel, maar die is dan ook nog eens slecht gesocialiseerd als pup, dus waar begin je dan aan? Ik moet ook mijn 72 jarige vader in mijn gedachten houden, een hond moet niet zomaar ineens *ruk* mijn vader van zijn sokken trekken.

Wat betreft een pup... ik ben hopeloos met kinderen. Met jong spul ben ik meer het type "er gebeurt iets grappigs dat niet mag" > lachen. Met Chico had ik dat ook wel, die vond op zijn 13e jaar in de winter een stijfbevroren waterkip in het park. Dat was de eerste vogel die retrieve-de. Stel je voor, doodstil park, sneeuw, ijs. In de vroege middag. Niemand in de buurt. En ik die daar als een gek KEIhard sta te gieren omdat die hond telkens wegkeek met zo'n gezicht trok van "ik mag hem toch niet meenemen naar huis van jou". Ik had mijn camera bij me... en heb er luid gierend een foto van gemaakt. Ik zal even zien of ik die in mijn profiel kan zetten.

Met een oudere hond die weet wat de bedoeling is, is een beetje de teugels vieren niet erg, maar bij een pup...

Natuurlijk liet Chico die dode waterkip los toen ik het hem vroeg, maar dat heb ik pas geprobeerd toen ik uitgegierd was. Dat dan weer wel. Ik heb wel mijn weg gniffelend vervolgd.