Mimi (gast)
13 mei 2012 – Casper is er niet meer.
Onze laatste weken met Caspertje.
Twee weken geleden met hem naar de dierenarts voor z’n jaarlijkse prikjes.
Hij werd natuurlijk al heel oud (volgende maand 15 jaar) en steeds langzamer,
z’n oogjes en neus gingen achteruit zag niet veel meer en rook ook niet veel meer.
Als je hem een snoepje gaf, had hij steeds vaker een vinger in z’n bekkie.
Maar toch, we wilde hem niet kwijt. De dierenarts stelde voor om een Torax-foto
te maken waarop hart en longen zichtbaar zijn. Dat hebben we verleden week
woensdag laten doen en toen we hem s’middags mochten halen kregen wij een
foto te zien die niet veel hoop gaf. Een sterk vergrote rechterhart-kamer en longen
die aangetast waren door waarschijnlijk Fybrose.We namen hem mee naar huis
en wisten beide dat het niet meer lang kon duren. Hij werd oud en moe, we
zagen het al een paar weken aankomen, en moesten het accepteren Casper niet
meer beter zou worden en alleen maar slechter zou worden.
We leefde met de dag, en s’nachts vaak luisteren of het nog goed ging, s’ochtends
weer vroeg naar beneden om te kijken hoe het was. De laatste dagen werden de
wandelingetjes steeds korter en hij haalden de overkant van de straat niet meer.
Gisteren, ging mijn man naar beneden en zag dat het net goed ging, hij kon amper nog
lopen en moest naar z’n favoriete boom gedragen worden, hij was kortademig
en kon niet meer op z’n pootjes staan. Gelukkig was het mooi weer en konden we
met hem buiten blijven want dat vond hij fijn. Het was zielig maar we zagen dat
hij steeds meer ging hijgen, hij kon alleen nog maar zitten, rechtop dan had hij
nog lucht. Mijn man had een optreden en kwam s’middags thuis, met Oma die hij had
opgehaald (om naar onze mening voor de laatste keer Casper te zien). In de
tussentijd had ik mij er op ingesteld dat dit niet meer lang kon duren.
Mijn man schrok ook van de toestand van Cas op dat moment. Hij kon alleen maar
zwaar ademhalen en staan, hij probeerde nog te gaan zitten of liggen maar dat
ging niet meer. Dit was zo zielig, mijn man is na het eten Oma thuis gaan brengen
en onze oudste zoon en schoondochter zouden langs komen voor een kopje koffie.
Toen mijn man weg was zag ik dat het helemaal foute boel was en stortte in, maar
de kinderen kwamen op dat moment en met z’n drieën hebben we
gewacht tot mijn man thuis kwam, toen hij thuis kwam zag hij ook dat het zo niet langer kon,
en hij heeft de dierenarts gebeld, we konden gelijk komen en ze snapte wat we
wilde, rust voor Caspertje.
Met z'n vieren zijn we in de auto gestapt met Cas op z’n kleedje tussen mijn
voeten, z’n favoriete plekje. Halverwege de rit naar de kliniek tilde hij
z’n kopje op en het viel weer naar beneden en hij werd niet meer wakker.
Onze lieverd had utgemaakt dat het genoeg was. Bij de kliniek heeft de,
uiterst lieve, dierenarts in de auto alleen maar kunnen konstateren dat
hij er niet meer was. Gelukkig voor ons allemaal, geen spuitje, hij was
zelf ingeslapen, dat wilde wij ook voor hem. De dienrenarts nam alle tijd
en we mochten nog lang van hem afscheid nemen. Het was mooi die
rust die hij uitstraalde geen moeilijke ademhalingen meer hij had vrede.
Nu wij nog, natuurlijk zijn we blij dat het zo gegaan is, ook zo fijn dat
de kinderen ons konden bijstaan. Dat hadden we hard nodig.
Nu moeten we gaan leven zonder hem, en dat zal zeker in het begin
heel erg hard zijn. Die stilte in huis, maar toch ook de rust van het je
niet meer zorgen hoeven te maken over een zieke Casper.
We geven het een plaatsje, want hij blijft voor altijd onze lieverd, onze Cas.
