Truus (gast)
Goedemorgen,
Na heel lang wikken en wegen, toch besloten een pupje van 9 weken in huis halen.
Onze maltezer (een teefje van 15 jr) en ons nieuwe aanwinst (een cocker spaniel van 9 wk)gaat vanaf het begin bijzonder goed. Het pupje, wat van haar moeder was los gerukt ging gezellig bij onze bejaarde dame in de mand liggen. Nu moet ik wel eerlijk zeggen dat onze maltezer altijd een heel vriendelijk en makkelijk hondje geweest is, maar goed, een pup is druk, levendig, wil spelen en aandacht, het blijft ten allen tijde een gok. De aller eerste nacht, de pup toch maar in de bench gezet, dat was janken! De bench open gezet, en wat denk je? Ons oudje kruipt tegen haar jankende kleine aan! Het lijkt werkelijk alsof ons oudje in de huid van de moederrol gekropen is! Ik ben die aller eerste nacht in geval van nood maar in de woonkamer blijven slapen.
Zij hebben de gehele nacht samen in de bench doorgebracht, zonder ook maar één kik te geven. Ons oudje vroeg in de ochtend samen met de pup buiten gezet, en ik zag het pupje bijna denken! O! doe je dat zo! Ik moet mijn plasje in het gras doen!
Wij hebben deze pup inmiddels 3 weken in huis, en het zijn nog steeds de beste maatjes. Nu kan ons oudje geen lange wandelingen meer aan, maar als we straks een aantal weken verder zijn, moet die kleine haar energie natuurlijk wel kwijt kunnen. Heeft iemand enig idee, hoe we dat op de juiste manier kunnen aanpakken?
Wij denken zelf op 't moment wanneer ons oudje ligt te slapen. Graag uw commentaar
Groeten, Truus




