Ik ben er weer kapot van...

Ben net met Zoran naar de dierenarts geweest voor zijn vaccinatie. Dezelfde dierenarts waar ik ook Viktor heb moeten laten inslapen en ik zag hem daar weer zo liggen en kan dan mijn tranen niet meer bedwingen. Ik ben er nog zo kapot van om daar elke keer weer te komen.
Ik denk dat ik weer terug ga naar mijn vorige dierenarts, want daar heb ik die herinneringen niet....

Ik wilde dit gewoon even kwijt hier....

Als je geen goed gevoel bij de dierenarts hebt dan zou ik er ook niet blijven.
Persoonlijk vind ik het zelf juist vaak wel troostend werken om bij dezelfde dierenarts weer te komen. Je hebt toch samen een speciaal moment gedeeld en begrijpt elkaar hierdoor soms ietwat beter. Tenminste dat is bij mijn dierenartsen altijd zo geweest.

Maar voelt het niet goed dan kun je beter op zoek gaan naar een andere lijkt mij want telkens in tranen uitbarsten bij een dierenartsbezoek is voor niemand goed natuurlijk.

Sterkte hè!

Dat zijn ongetwijfeld hele nare momenten. Flashbacks naar Viktor en zijn laatste momenten..Ik denk dat als het te zwaar word je beter een andere dierenarts kunt zoeken, eentje waarbij je met een schone lei begint. Volg je gevoel, dat is altijd het beste.

Dat is zeker erg naar als je dit steeds voor je ziet.

Ik zou een dierenkliniek nemen waar meerdere dierenartsen zitten.

Dat zijn gevoelens die niet vreemd zijn...probeer wel voor ogen te houden dat je in een kliniek in goede en slechte tijden geholpen wordt...dat hoort er ook bij...

Als je ooit met je huidige hond iets ergs meemaakt en ze helpen hem erdoor, dan is dat een positieve ervaring.(daar zijn ze ook voor)

Maar ik kan me het heel goed voorstellen.

dat komt bekend voor....als je je goed voelt bij deze dierenartsen, laat je tranen de vrije loop. dat is niet erg, dat lucht op. en wat saskia schrijft, in goede en in slechte tijden ben je daar.

loop er niet voor weg, anders kan je het nimmer loslaten dat laatste stukje.

Het is net zoals Willemijn zegt, gewoon blijven gaan. De dood hoort bij het leven. Je hond is er waarschijnlijk ook medisch verzorgd zodat hij in zijn leven weer beter werd.
Ik ben al 40 jaar bij dezelfde kliniek en ook dezelfde arts voor de laatste 30 jaar!
Hij heeft mijn honden altijd goed behandeld en goed verzorgd als dit nodig was, maar ook ingeslapen , omdat er geen andere keus meer was. Dit hoort er gewoon bij. Je zult het ook een keertje los moeten laten, en ruimte maken voor je nieuwe puppie.
Ook ik heb nog niet zolang geleden mijn hond verloren , toch ga ik nog steeds naar dezelfde kliniek, met mijn puli's, en ook dezelfde arts! Probeer je erover heen te zetten. Dit hoort bij het leven!

Ik had mijn Caedlih destijds liever door mijn vaste dierenarts laten inslapen. Omdat ik haar niet kon bereiken, is het mijn reservedierenarts (andere praktijk) geworden.
Nu ben ik daar blij om. Want ook ik moet er niet aan denken er terug naar toe te gaan. Dat hij anderhalf jaar daarvoor haar leven gered heeft, doet daar niets aan af.
Ooit zal ik heus wel eens teruggaan naar hem, maar voorlopig niet.

Ik kan dit heel goed begrijpen.
Natuurlijk doet je dat denken aan je ventje.
Luca is in de dierenkliniek in Horst overleden en vorige week nog was ik in de buurt
van de kliniek, zonder dat ik me daar bewust van was, maar ik had meteen een verdrietig gevoel,
en ik reed langs het parkeerterrein, waar Luca naast de auto stond toen en een grote plek
bloed geplast had. Vreselijk moment en dat voelde ik weer.
Ik voelde het al voordat ik er langs reed.

probeer je toch te vermannen, de dood van je hond is altijd triest en verdrietig, maar leven en dood hoort bij de mens, het leven. daar moet je niet aan voorbij lopen.

is je huidige hond doodziek, dan ben je je arts dankbaar dat hij je helpt, je zou als je hond dan beter is de arts kunnen zoenen, die zelfde arts moet ook soms een einde aan het leven van je hond maken, en nee natuurlijk ben je hem dan niet dankbaar.

maar als je dat niet los laat, dan kan je niet verder, verdriet is normaal, heel normaal, zou niet goed zijn als je niet kan rauwen, maar je moet er niet in blijven hangen.

de eerste de beste keer dat je er naar toe gaat, laat je je tranen gewoon gaan, zie je dat de arts jou puppy goed behandeld, dan heb je al een stukje losgelaten, loop er niet voor weg, want ooit kom je er weer voor te staan, zo is het als je een nieuwe huisgenoot neemt, wij hoe erg dat ook is, overleven meestal onze honden , en is het niet zo dat je ook dat laatste stukje verdriet door moet maken ? dan heeft je hond niet voor niets toch geleefd. ook jij neemt de beslissing voor je hond, samen met de dierenarts, niet schuldig hoef je je daar over te voelen, het hoort er bij, is je hond ziek, dan begeleid je je hond, is je hond oud dan help je hem naar de ..overkant..nogmaals in goede en slechte tijden. en laat dat laatste stukje los, anders blijf je steeds hangen in dat laatste proces en dat is niet goed.

Aleida, doe wat voor jou het beste voelt. Ikzelf heb ook niets met het begrip ''los laten van'', want tja, wat houd dat dan weer in? Het ís verdrietig, en het zal altijd bij je blijven, want het is nu eenmaal een groot gemis. Dat een locatie je zodanig doet denken aan Viktor op een nare manier, is naar mijn mening gewoon niet goed. Als je dat kan voorkomen door inderdaad naar een andere dierenarts te gaan waar je een goed gevoel bij hebt, waarom dat niet doen?

Het is mooi als je dat laatste deel van Viktor zijn leven kan laten voor wat het is, en daar niet steeds weer aan herinnerd te worden als je naar een bepaalde locatie gaat, in dit geval de dierenartsenpraktijk. Het is veel prettiger als je hem herinnerd zoals hij was, en de leuke momenten die jullie met elkaar mochten beleven.

Blijf vooral je gevoel delen hier als je daar behoefte aan hebt.

nee zo denk ik niet, ALEIDA..... maar om mee te gaan wat je daar vertelt is ook niet goed, ik probeer je raad te geven, ik ben niet zo van je hond is dood, en je moet je maar vermannen, nee.

ik probeer je alleen duidelijk te maken dat het leven doorgaat, en de hindernissen die je moet nemen om weer te fuctioneren je moet nemen. er niet in moet blijven hangen.

zelf heb ik ook honden achter moeten laten, weet wat het is, maar stop je energie ergens anders in, het is niet zo dat je je overleden hond moet vergeten, integendeel, die zal altijd bij je zijn, altijd.

alleen dat stukje waar jij het zo moeilijk mee hebt, daar zal je door heen moeten gaan, anders blijft het je bij en kan je die stap in het geheel niet maken, ik heb al gezegd, jank daar, helemaal niet erg, maar de stap heb je dan genomen, en dat wordt steeds dan makkelijker.

en ik ben de laatste om te zeggen, van ach .....

Ik ben daar heel makkelijk in . De puppen zijn met 8 weken bij de arts is de praktijk gekomen. Met heel veel zorg en liefde behandeld. Een hond heeft daar ook dood gelegen op een leeftijd van 6 jaar. En de arts heeft nog sectie verricht,met een enorme hechting als gevolg.
Mij 2de hond is daar ook ingeslapen,maar minder dramatisch hij was 15 jaar en een beetje.
Ik heb er nooit bij stilgestaan wat zich daar heeft afgespeeld,ik had het te druk met de hond waarmee ik kwam.
Er zullen meer plaatsen in je leven zijn waar iets kan gebeuren,zoals hier bij ons in huis,en we wonen er nog steeds.

Ik snap dat heel erg goed, ik heb dat ook bij de dierenarts waar ik met mijn Ziva kwam en bij de kliniek in Merelbeke... Ik ben nog eens voor een nagesprek in Merelbeke geweest en heb daar toen ook meteen Sammy laten nakijken en inenten *hadden zijn vorige baasjes niet gedaan* en toen stroomde ook de tranen over mijn wangen... Ik zal daar altijd met een heel dubbel gevoel komen al zou ik zeker weer als er iets ernstigs is met mijn honden naar de kliniek in Merelbeke gaan.

De gewone dierenarts heb ik ook gewisseld, mede door het dubbele gvoel maar ook omdat ik bij die andere dierenarts weer goede ervaringen had met Deva..

Maar volg zeker je gevoel, als je zeker weet dat een andere dierenarts ook goed is dan kun je die overstap uiteraard gewoon maken.

Alle twee mijn honden zijn ook hier thuis ingeslapen, maar toch geeft dat een ander gevoel dan de dierenarts waar ik zoveel met haar heb meegemaakt, dat is geen vergelijking in gevoel , voor mij tenminste niet.

Lieve Aleida,

Snap je verdriet en bijkomend schuldgevoel dat je Viktor niet thuis hebt laten inslapen heel goed. Op vele punten heb ik ook schuldgevoelens, en denk ik ook ook; had ik dit niet iets meer moeten doen, of als ik dit nog had gedaan....

Maar de emoties die vrijkomen, en helder handelen, bij een hele zieke hond heb je niet in de hand. Het enige wat op zo'n moment belangrijk is dat je handelt zoals jij aanvoelt/denkt goed te zijn voor je hondje. Jij wilde Viktor niet langer pijn zien hebben en om die reden waarschijnlijk de beslissing genomen het daar te doen, en echt waar het belangrijkste voor Viktor was dat jij bij hem was...dat jij hem vasthield en aan zijn zijde stond. Dat hij jouw onverwaardelijke liefde voelde.

Wij hebben ons hondje wel thuis laten inslapen, en ondanks dat denk ik soms; heb ik nog wel genoeg tegen haar gezegd...mijn liefde wel goed getoond. Om niet compleet door te draaien en sterk voor haar te zijn, had ik mijn emoties een beetje geblokkeerd.
We hebben, en geven nog steeds, zoveel om onze hondjes en willen vanaf het begin tot het eind het beste voor ze. Maar wij blijven ook maar mensen....en sommige dingen doe je op zo moment uit liefde waarna je het daarna gaat analyseren..schuldig voelen. Denk dat dit bij het rouwproces hoort, alles wat je lief hebt...doet zoveel pijn om kwijt te raken.

Heel veel sterkte!

je hebt niets verkeerds gedaan, probeer het een plekje te geven, niemand doet iets verkeerds als het lijden van een hond wordt beeindigd, respect voor alle eigenaren die hun hond naar hun laatste rustplaatsje begeleiden, op wat voor manier dan ook, blijf er niet in hangen, verdriet is heel normaal, maar een schuld bij jezelf lopen zoeken is niet goed.

dat zal viktor je helemaal niet kwalijk nemen, hij bedankt je voor al die mooie jaren, oud geworden bij jou, veel gegeven en gekregen, denk daar eens aan, en blijf niet in het cirkeltje hangen van als ik maar dit...of als ik maar dat...gedaan hebt, niet doen.

bedenk al de jaren die je samen met viktor gehad heb, de mooie herinneringen moeten de bovenhand krijgen, laat de rest los.

Iedereen gaat door een rouwproces na het verlies van zijn grote schat. Maar iedereen doet dat op zijn manier en op zijn tempo. En daar is niets mis mee.

Willemijn heeft wel gelijk dat je het verdriet niet mag verdringen, omdat je het anders niet kunt verwerken. Maar ik denk niet dat jij het verdringt. Dan zou je er hier niet over praten. Dan zou je er helemaal niet over praten, maar net alle moeite doen om het te vergeten, om er niet aan te denken.

Als er een paar dingen zijn die voor jou nog te moeilijk zijn, wacht daar dan gewoon nog mee. Geef het gewoon nog wat tijd. Er is niets mis mee met naar een andere, even goede dierenarts gaan.

En we willen allemaal het liefst onze schat in laten slapen bij ons thuis, op zijn/haar vertrouwde matje, in zijn/haar vertrouwde omgeving. Maar het loopt vaak anders.
Ik heb er geen spijt van dat ik mijn Caedlih bij de dierenarts heb laten inslapen. Ze zou toch niet beter worden, was terminaal en ik wilde niet dat ze nog een seconde langer af hoefde te zien. Ik had haar zo graag nog willen verwennen, schandelijk in de watten willen leggen, maar wist dat ze er niet meer van zou kunnen genieten. Had ik haar dan echt nog langer in leven moeten houden?
En geldt dat niet ook voor jouw hondje?