Het is rustig vandaag in huize wandelende knakworst. De tokkies liggen voor pampus. Van Karel zie ik alleen af en toe een pootje of neusje onder de wollen deken uitkomen en uit een zacht gesnurk leid ik af dat hij nog leeft.
Pepijn is een ander verhaal. Hij zucht, puft, kreunt, rekt en strekt zich nog eens uit om zich vervolgens, onder het slaken van een kreet die uit zijn tenen lijkt te komen, nog eens om te draaien. Zwaar werk, dat luieren.
Ik ben er maar eens naast gaan zitten om enkele poses vast te leggen. Het vocale geweld dient even zelf bijgedacht te worden:




En nog even een kiekje vanaf de andere kant, wat is het leven toch zwaar met zo'n enorm kussen onder je reet:

(Excuus voor het enorme formaat foto's, maar het was dit of ieniemini)


Naja, wel lekker duidelijk toch?

3 doggies

















