Ik heb sinds 4 maanden de zorg over de 2 Engelse Cocker Spaniels van mijn moeder.
Ze is in November overleden aan Acute Leukemie.
Nu vechten de honden af en toe met elkaar, wat wel steeds vaker gebeurt.
Ze wonen nog steeds in hetzelfde huis. Maar er is bij één van de Cockers, Thomas, een soort spanning.
Het lijkt als of hij zich onzeker voelt. Hij kan vanuit het niets, ineens uitvallen naar Melvin, de andere Cocker.(dit was ook wel eens gebeurt voordat mijn moeder ziek werd, maar heel zelden)
Wel kruipt Thomas bij Melvin in de mand om te gaan slapen, dan liggen ze heel lief tegen elkaar aan met de koppies, maar andersom laat hij dat niet meer toe.
Als Melvin naar Thomas kijkt, begint Thomas al te grommen.
Ook als ze naast elkaar staan, kan hij inene uitvallen en Melvin staat dat niet toe, dus die vecht terug. Hij is duidelijk de baas..
We hebben ze wel eens uit laten vechten, maar dat gaat tot bloedens toe en Thomas maakt geen schijn van kans.
Qua situatie in huis is er niet echt veel verandert.
De honden doen meer als ooit tevoren. We wandelen veel meer met ze en spelen ook meer.
Ik neem ze apart mee, maar 0ok samen..
Ze zijn natuurlijk wel hun vrouwtje kwijt, en ze zijn in de ochtend alleen.
Ik loop ,voordat ik naar mijn werk ga om 8.30 een uur met ze. En s'middag en s'avonds ook een lange wandeling.
Mijn zus woont naast mij, en die neemt de honden rond 12 uur in huis of ze komt bij mij. En met dit mooie weer staat de deur gewoon open en schooieren ze lekker in de tuin.
Ik vind het zo erg, want de wens van mijn moeder was, dat de hondjes bij elkaar zouden blijven..
Wie heeft er tips..




