Sandy, ik heb de achtbaan gevolgd, en ken de bochten en obstakels in het traject.
Je zit hier op het forum, terwijl er vanalles in je huishouden gaande is, je zoekt ergens bevestiging en steun, en, van mij krijg je die van ganser harte!
Het is niet makkeijk, als je een maatje in huis neemt, die een steun en een rustpunt zou zijn voor je kinderen (therapiehond is een veel te overtrokken woord, iedere hond is uiteindelijk 'therapiehond';(want een maatje in ons anders grijze bestaan, als je begrijpt wat ik bedoel)
Jullie Puff blijkt nu veel pijn te hebben, en dat is voor ieder gezin een zware dobber, want er is al zolang hoopvol naar uitgekeken; plannen gemaakt, mandje gekocht...(je wil niet dat hij pijn heeft, en dat hij zich ook lekker in een gouden mandje mag voelen, liefst van al bij jullie zelf)
Ik hoop dat ik van hieruit je een beetje een hart onder de riem kan steken voor het toch pijnlijke en moedige besluit dat jullie voor Puff hebben genomen.
Zelfs voor je kinderen, al is hij 'kort' bij jullie geweest, is het al een 'therapeutische' ervaring geweest. Ze hebben voor Puff mogen zorgen, en moeten nu ook al zo 'groot' zijn, dat ze Puff een rustige thuis gunnen.Dat is niet min, zeker niet omdat je die hoofdjes ziet denken, net zoals je eigen moedergevoelens, van doe ik het goed...constant die vraag; doe ik het goed...en dan weet ik genoeg, ja, Sandy, je doet het goed, en heel erg flink.
Voor jou mama, een hele dikke knuffel, en probeer ook nog aan die mama te denken!
Komt wel goed.